ಕಲರವ

Posts Tagged ‘ಮಚೆಂಪು

ಎಲ್ರಿಗೂ hi,
ಮುಂಚೆ ಕರೆಕ್ಟ್ ಒಂದು ತಿಂಗ್ಳಿಗೆ ಕೈಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ‘ಸಡಗರ’ ಆಮೇಲಾಮೇಲೆ ಕುಂಟುತ್ತಾ, ತೆವಳುತ್ತಾ ಹೊರಬರತೊಡಗಿದಾಗ ನಮ್ ಎಡಿಟರ್ ಸಾಹೇಬ್ರು ‘ಸಡಗರ’ವನ್ನ ಎರಡು ತಿಂಗ್ಳಿಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ಅಂತ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರು. ನಂಗಂತೂ ಭಯಂಕರ ಬೇಜಾರಾಗೋಗಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ತಿಂಗ್ಳಿಗೆ ಒಂದ್ಸರಿಯಾದ್ರೂ ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ಸುಖಾನ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹಂಚ್ಕಂತಾ ಇದ್ದೆ. ಎರಡು ತಿಂಗ್ಳವರ್ಗೂ ಕಾಯ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಆ ದೇವ್ರು ನಮ್ ಎಡಿಟರ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಬುದ್ಧಿ ಕೊಟ್ಟು ‘ಸಡಗರ’ ತಿಂಗ್ಳಿಗೆ ಒಂದ್ಸರಿ ಮಾಡೋ ಹಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ಸಲ ಒಂದು practical problemನ ಹೇಳ್ಕಳಣಾ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಇದು almost ನನ್ನ ಥರಾ ಇರೋ ಏಕಾಂಗಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿದ್ದು. ಅಂದ್ರೆ ತಮ್ಮ parentsಗೆ ಒಬ್ನೇ ಮಗ/ಮಗಳು ಇರೋರಿಗೆ. Professional collegeಗೆ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ internals ಮುಗಿದ ಮೇಲೋ, exam ಖತಂ ಆದ್ಮೇಲೋ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದ್ರೆ ಊರ್‍ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ friendsಉ ಸಿಗೋದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಎಲ್ರಿಗೂ ಒಂದೇ ಟೈಂಗೆ ರಜಾ ಇರೋದಿಲ್ಲ. Atleast ಮನೇಲಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರೋ, ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರೋ ಇದ್ರೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಮಾಡ್ಕಂಡಾದ್ರೂ time pass ಮಾಡ್ಬೋದು. ಅವ್ರೂ ಇರದಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದೇ ಬೇಜಾರಾಗ್ಬಿಡುತ್ತೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ hostelನಲ್ಲಿದ್ದೋರ್‍ಗಂತೂ ಯಾರಾದ್ರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ರೆ ಒಂದು ಥರ ‘ಹಿತ’ ಇರುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?

ಕೆಲೂರು ಕೇಳ್ಬೋದು, “ಮಗಾ! ಮನೇಲಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇರ್ತಾರೆ. ಅವ್ರ ಜೊತೆ time pass ಮಾಡ್ಬೋದಲ್ಲ ” ಅಂತ. ಒಪ್ಕೊಂತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ನಾನೇ ಅನುಭವಿಸಿದ ಒಂದು factಉ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಕೇಳಿ, ಪ್ರತಿ time ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, next morning ನಂದು ನಮ್ಮಮ್ಮಂದು ಒಂದು ಮುಖಾಮುಖಿ ಮಾತುಕತೆ ಇರುತ್ತೆ. ನಾನು ನನ್ನ problemsನ ಹೇಳ್ಕಂತೀನಿ. ಅವ್ಳು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ suggestionsಉ, promisesಉ ಎಲ್ಲ ಕೊಡ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೆ ನಾನೂ ಅವ್ಳ ಕಷ್ಟಾನೂ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕ್ಕಂಡು ಸಾಂತ್ವಾನ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನಂತರ every discussions end uo in past. ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಮಾತಾಡ್ತಾ sudden ಆಗಿ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಹಂಗಿದ್ರು, ನಿಮ್ಮಾವ ಹಿಂಗ್ಮಾಡ್ದ, ನಿಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಪೋಲಿ ಅಂತ ಎರ್ರಾಬಿರ್ರಿ ಬಯ್ಯಾಕೆ start ಮಾಡಿತ್ತಕ್ಷಣ ನಾನು silent ಆಗಿ ಎಸ್ಕೇಪು! ಅಪ್ಪನಾದ್ರೂ ಏನ್ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು advices, ಅದೂ-ಇದೂ ಅಂತ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಂದ್ರೆ ಎರಡು ಅರ್ಥ ಇರೋ ಜೋಕು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚೇನು ಮಾಡಕ್ಕಾಗುತ್ತೆ?

So, ಮನೆಗೆ text books ಒಯ್ತೀನಿ, ಅಲ್ಲಿ ಓದ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಸತ್ರೂ ಆಗಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ಬರೀತೀನಿ, poems ಬರೀತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಮನಸ್ಸು ಬರಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ‘ಕಣ್ಣು ತಂಪು’ ಮಾಡ್ಕಂಡು ಬರಣಾ ಅಂದ್ರೆ ಅಂಕಲ್ ಇದ್ದೋರು, “ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯ, ಸುಮ್ನೆ ಹೊರಗೆ ತಿರುಗಾಡಿ ಯಾಕೆ ಸುಸ್ತು ಮಾಡ್ಕಂತೀಯ?” ಅಂತ dialogue ಹೊಡೆದ ತಕ್ಷಣ, ಹೊರ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುವ josh ಎಲ್ಲ ಮಾಯ! ಟಿ.ವಿ.ನಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ನೋಡೋದು. ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿ ಆ ಟಿ.ವಿ.ಗೇ ಬೇಜಾರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ‘ದೇವದಾಸ್ ನನ್ಮಗ! ನಂಗೆ ಹಿಂದೆ ಕರೆಂಟ್ ಚುಚ್ಚಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಜಾ ತಗೊಂತಾನೆ.’ ಅಂತ ಆನ್ ಮಾಡಿದ್ರಿಂದ off ಮಾಡೋ ತನಕಾ ಉರ್ಕೊಂತಾ ಇರುತ್ತೇನೋ!

ಇನ್ನು, ಯಾರ್ದೋ ಮನೇಲಿ function ಇದೆ ಅಂತ ನಮ್ಮನ್ನ ಹೋರಿ ಥರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಳ್ಕಂಡೋದ್ರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನೋಡ್ದೋರೆಲ್ಲ, ಯಾರನ್ನೋ interview ಮಾಡೋಥರ, “ಏನ್ರೀ, ನಿಮ್ಮಗಾನಾ? ಎಷ್ಟೆತ್ತರ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಏನಪ್ಪಾ? ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಯಾವೂರು? ಯಾವ ವರ್ಷ? ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ? ಮುಂದೇನು? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದ್ತಾ ಇದೀಯಾ? Exam ಯಾವಾಗ?” ಕಸ-ಕಡ್ಡಿ ಎಲ್ಲಾನೂ ಕೇಳ್ತಾರೆ. Silly questionsಉ. ‘ಎಷ್ಟೆತ್ತರ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಮುಂಚೆ ಎಷ್ಟು ಸಣ್ಣಕ್ಕಿದ್ದ’ ಏನು, ಎಲ್ರೂ ಸಣ್ಣಕೇ ಇರೋಕಾಗುತ್ತಾ? ನಮ್ಮ exam ಬಗ್ಗೆ ನಮಗಿಂಥಾ ಅವ್ರಿಗೇ ಹೆಚ್ಚು interestಉ. ಒಬ್ರಿಬ್ರಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿರೋರು ಎಲ್ರೂ ಹಿಂಗೇ. ಒಂದು board ನೇತಾಕ್ಕಂಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಆ function Hall middleನಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕಂಡು ಜೋರಾಗಿ ಅರುಚ್ಕೊಂಡು biodata ಹೇಳಣಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅಟ್ಟಿಸ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಬಾರ್ಸಿದ್ರೆ ಅಂತ ಭಯ.

ಇನ್ನು ಊರಿಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಮಜಾ. ಅಮ್ಮ ಇದ್ದೋಳು “ಎಲ್ರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಮುಖ ತೋರಿಸ್ಕಂಡು ಬಾ” ಅಂತ ಆಜ್ಞೆ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ, ಹೊರಡೋದು. ಪ್ರತಿ ಒಬ್ರ ಮನೇಲೂ ಅರ್ಧರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸುಮ್ನೆ ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡ್ಕಂಡು ಕುಂತ್ಕಂಡ್ರೆ, ಕೊನೇಗೆ ಅವ್ರು ಕಾಫಿ ಕೊಟ್ರೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅಂತ sketch ಹಾಕ್ಕಂಡು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಲೋಟದಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ. “ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದ್ಕೋ. ನಿಮ್ಮ ಆ ಬದ್ಮಾಶ್ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂಗೆ ನೀನೇನು ಅಂತ ತೋರಿಸ್ಬೇಕು.’’ ಅಂತ ಒಂದು ಜ್ವಾಲೆ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಬೀಳ್ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಎಲ್ರ ಮನೇಲೂ ಅದೇ tank size ಲೋಟದಲ್ಲಿ coffee ಕುಡ್ದೂ ಕುಡ್ದೂ blood ಎಲ್ಲಾ decoction ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ.

ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ ‘ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೆ’ ಅಂತ ಹೋಗೋದು. ಏನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು ಅಂದ್ರೆ relaxationಗೆ ಅಂತ. Change of work is rest ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಾರೆ. But ಈ ರೀತಿ ಆದ್ರೆ, no work no rest. ನಾನು ತುಂಬಾ ಜನರತ್ರ discuss ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ನಂಗೊಂದು idea ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. “ಏನೋ ಮನೆಗೋಗಿ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತೀಯ? ನಾಚಿಕೆ ಆಗಲ್ವಾ waste body. Enjoy ಮಾಡೋ’ ಅಂತ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂಗೆಲ್ಲ suggestion ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವ್ರು ಮಾಡೋದು ಅಷ್ಟೇ. Content ಇಲ್ದಂಗೆ ಕುಯ್ಯಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ಕೊಡ್ಬೇಕಾ?

So, at last; one request. At least ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಯಾರಾದ್ರೂ ಒಬ್ಬ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ “ಹಿಂಗೆ ಮಆಡು ತಮ್ಮಾ, ಬದುಕ್ಕಂಟೀಯ” ಅಂತ ಉತ್ತಮ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಕೊಟ್ರೆ “ಗುರುವೇ, ಶರಣು” ಅಂತ surrender ಆಗ್ಬಿಡ್ತೀನಿ. ಅಂತಹ golden wordsನ ನಮ್ಮ ಎಡಿಟರ್ ಸಾಹೇಬ್ರು ನನ್ನ ಕಾಲಂನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಪೇಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬುಸ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಪಿಟೀಲಿನ ಜೊತೆ ನಿಮ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ remix ಇರ್ಲಿ. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಸ್ಯ. ಈ ರೀತಿ problemಗಳು ತುಂಬಾ ಇರ್ತಾವೆ. ಅದ್ನ ನಮ್-ನಮ್ಮಲ್ಲೇ discuss ಮಾಡ್ಕಂಡು, ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೇ ideas ಜೊತೆ ಮೇಲೆ ಬಂದ್ರೆ, ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳೇ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ನಸೀಬನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. Great people do the same normal work differently. ಹಂಗಂತ ಏನೇನೋ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ಕೈ ಜೊತೆ ಮೈ ಕೂಡ ಸುಟ್ಟೋಗತ್ತೆ. Ok! So, think on every bit of work you do, ಇಷ್ಟೋತ್ತಂಕ ನನ್ನ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ.

Meet you in the next issue, Bye.

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ
ಮಚೆಂಪು

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು: , ,

cityzx.jpg

ಪ್ರೀತಿಯ ಮಚ್ಚಿಗಳೇ,
ಎಲ್ರಿಗೂ ಈ ಮಚೆಂಪು ಮಾಡೋ ನಮಸ್ಕಾರ.

‘ಈ ನಮ್ ಜನ ಮಾತಾಡೋದೇ ಒಂದು ಮಾಡೋದೇ ಇನ್ನೊಂದು’ ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದೆ. As usual ನನ್ನ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನ ಕೆಳಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಮಲ್ಲಿ ಇದ್ದ. ‘ಏನ್ ಮಚ್ಚಿ, ಮತ್ತೆ ಯಾವ್ದೋ ದೊಡ್ಡ disappointment ಆಗಿರೋ ಹಾಗಿದೆ? ಏನ್ಸಮಾಚಾರ?’ ಅಂದ. ನಾನು ಅವತ್ತು ಬೆಳ್ಗೆ college campusನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಘಟನ್ನೇನಾ with details ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ.

ನಮ್ ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗ್ರಿಗೂ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅಂದ್ರೆ ಭಾರಿ ಭಯ, ಭಕ್ತಿ. ಅವರ ಕ್ಲಾಸು ಅಂದರೆ ಯಾರೂ miss ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಅವರು ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೋಬೇಡಿ. ನಮ್ಮ university ನವರೇ ಹುಡುಗ್ರಿಗೆ 75 percent ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ ಸಾಕು. ಇನ್ನುಳಿದ ೨೫% ಕ್ಲಾಸು ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಊರು ಸುತ್ತಿ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಈ ನಮ್ಮ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಕಂಪಲ್ಸರಿ ತೊಂಭತ್ತೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕೂರಲು allow ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದ್ಕೇ ಕಾಲೇಜ್‌ನ ಹುಡುಗ್ರೆಲ್ಲಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಫೋಟೋ ಮೇಲೆ ಹೂ ತಪ್ಪಿಸಿದರೂ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕ್ಲಾಸು miss ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಇವರ ಕ್ಲಾಸು ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಿಳಿಯೋದೇ ಮಜಾ. ಇವ್ರು ಯಾವ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ತಗೋಳ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದೆ ಕ್ಲಾಸಿನ majority ಹುಡುಗ್ರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ‘ಈಗಿನ ಕಾಲ ಅದೇಷ್ಟು ಹಾಳಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿಂಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಹುಡುಗ್ರು ನೀವು… ‘ ಎಂದು ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಶುರುಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ‘ಮನುಷ್ಯ ವಿಶ್ವ ಮಾನವ ಆಗಬೇಕು, ಜಾತಿ-ಗೀತಿ ನಾಶ ಆಗ್ಬೇಕು, ಮೇಲು-ಕೀಳು ಅನ್ನೋದು ಅಳಿಸಿ ಹೋಗ್ಬೇಕು. We should erase the word discrimination from our society.’ ಎಂದು ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಕೊರೆಯೋದು ಅವರ ಅಭ್ಯಾಸ. ಅದೆಂಥಾ ಎದೆವಂತ student ಆದರೂ ಇವರ ಕೊರೆತದ ರಭಸ ತಡೆಯೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವರು ತಮ್ಮದೇ ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ತಾವೇ ವಂದನಾರ್ಪಣೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿ ಪಾಠ ಶುರು ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ರಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ beet ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇವರು ಯಾವ subject ಪಾಠ ಮಾಡೋದು ಅನ್ನೋದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನೊಂದು ಭಾರೀ ರಹಸ್ಯ ಎಂದೇ ಹುಡುಗ್ರು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅಂದ್ರೆ ವಿಶ್ವ ಮಾನವ, ಭಾರೀ ಆದರ್ಶವಂತರು ಎಂದು ಇಡೀ ಕಾಲೇಜು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಾನೂ ‘ಈ ಯಪ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಕೊರೆತದ ಆಸಾಮಿಯಾದ್ರೂ ಬೋ ಒಳ್ಳೆ ಮನಿಶ್ಯಾನೆ’ ಅಂತಂದ್ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವತ್ತು ಬೆಳ್ಗೆ ಆಯ್ತಲ್ಲ ಅವರ ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನ!

ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೆಸರಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಆದರ್ಶ ಅಂತ ಭೋಂಗು ಬಿಟ್ಟರೂ posh ಆಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. Honda City ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಜುಮ್‌ ಅಂತ daily ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರ್ತಿದ್ರು. ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗ್ರಿಗೆ ಮಾಡೋಕೆ ಕೆಲಸ ಇಲ್ದಾಗೆಲ್ಲಾ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಾರಲ್ಲಿ ಚಾಂಗ್ ಅಂತ ಬಂದು ಇಳಿಯೋದನ್ನೇ slow motionನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಂಗೆ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತಿರ್ತಿದ್ವಿ. ಅವತ್ತೂ ಹಂಗೇ ಆಯ್ತು. ನಂದೂ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಬರ್ದು ಮುಗ್ದಿದ್ರಿಂದ ನಾನೂ ಕಾಲೇಜ್ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ನಜ್ರ್ ಹಾಕುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ.

ಅವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೊಂಡಾ ಸಿಟಿ ಕಾರನ್ನ park ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿನ್ನೂ ಕಾಲೇಜ್ ಕಾಂಪೌಡ್ ಒಳಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷುಕಿಯೊಬ್ಳು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಎಳೆದು ಕೊಂಡು ಬಂದು ಅವರ ಎದುರು ನಿಂತ್ಲು. ಆಕೆಯ ಮಗನಿಗೆ ಕಾಲು ಕುಂಟುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ ಪ್ರೊಫೆಶನ್ ಭಿಕ್ಷುಕರು ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವ್ರಿಬ್ರೂ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಹತ್ರ ಬಂದು ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಕೈ ಒಡ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅವರಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನ ಬೈಯ್ಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಆ ಹೆಂಗಸು ತನ್ನ ಮಗನ ಕಾಲನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವ್ರನ್ನ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಂಗೆ ಕಾಲೇಜು ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಆ ಹೆಂಗಸು ಅವರನ್ನು ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಥರ ಅವ್ರನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಮಗ ಹಿಂದೆ ಕಾಲು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕಾಲೇಜು ಕಾಂಪೌಂಡಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕೈಗೆ ಹತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಏನೀ ಹೇಳಿದ್ರು. ಆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯವ ಈ ತಾಯಿ ಮಗನಿಗೆ ಬಡಿದು ಕಾಲೇಜು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರ ಅಟ್ಟಿದ. ಆ ಹೆಂಗಸು ನೆಟಿಕೆ ಮುರಿಯುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯವನ ಎದುರು ಮಣ್ಣು ಎರಚಿ ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ಹೋದಳು.

ನಂಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕರಾಮತ್ತು ನಡ್ದಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಮೊದ್ಲೇ Sherlok Holmes ತುಂಡು ನಾನು, ಏನು ಸಂಗತಿ ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಿಳ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತ decide ಮಾಡಿ ಅವ್ರಿಬ್ರನ್ನೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸ್ದೆ. ಅವ್ರಿಬ್ರೂ ಕಾಲೇಜು ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಯ ಫೂಟ್ ಪಾತ್‌ನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ರು. ಅವ್ರನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಿದೆ.

ಆ ಹುಡ್ಗನ ಹೆಸ್ರು ಮಾಲಿಂಗ. ಅವ್ನು ಗವರ್ನಮೆಂಟ್ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಓದ್ತಿದ್ದ. State level ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಆಗಿದ್ದ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಲೆವೆಲ್‌ ಚಾಪಿಯನ್ ಶಿಪ್‌ಗೆ ಆಡೋಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಅವತ್ತು ಸ್ಕೂಲು ಮುಗಿಸ್ಕಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದ. ರಸ್ತೆ ದಾಟೋಕೆ ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಇತ್ತು. ಇವನು ಆರಾಮಾಗಿ ಬರ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ್ಲೋ ಬಂದ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಹೊಂಡಾ ಸಿಟಿ ಕಾರು ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿ ಇವನಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಈ Accidentನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಕಾಲು ಮುರಿಯಿತು. ಏನಾಗಿದೆ ಅಂತ ನೋಡೋ ಮಾನವೀಯತೆನೂ ಇಲ್ದೆ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸರು ಹುಡುಗನೇ ಓಡಿ ಬಂದು ಕಾರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಎಂದರು. ಅವತ್ತಿನಿಂದ ಈ ತಾಯಿ ಮಗ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಬೆನ್ನು ಬಿಡದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಂಗೆ ಅವ್ರ ಕಥೆ ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖ ಆಯ್ತು. ಪಾರ್ಕಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಪರಮೇಶಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕಾರಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಕಲ್ಲು ತೂರಿ ನಾನು ಕಾಲ್ಕಿತ್ತೆ! ಹೇಳಿ friends ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪಾ?

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ,
ಮಚೆಂಪು


Blog Stats

  • 69,005 hits
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2021
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930