ಕಲರವ

Archive for the ‘ಲಹರಿ ಹರಿದಂತೆ’ Category

– ರೇಶ್ಮಾ, ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ.


 ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು ಮೋಡ. ಇನ್ನೇನು, ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಗತ್ತೆ. ಒಳಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೂಗಿಕೊಂಡರೂ ಕೇಳಿಸದ ಹಾಗೆ ಧೋ.. ಅಂತ ಸುರಿವ ಮಳೆ. ಕಿಟಕಿ, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತರೆ ಕೊನೆಗೆ ವೆಂಟಿಲೇಟರ್ ನಲ್ಲಾದರೂ ನುಸುಳಿ ಒಳ ಬಂದು ಥಂಡಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಗಾಳಿ. ಅವನೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತಿತ್ತು.


 
     ತುಂಬಾ ಚಳಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಏನಾದರೂ  ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬೇಕು ಅನಿಸ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬಳೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಡೀಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದಾಸೀನ. ಆದರೂ ಬೇಕು ಅನ್ನುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸು. ಲೋಟದ ತುಂಬ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಬರೀ ಕಾಫಿ ನಾ? ಏನಾದ್ರೂ ತಿಂಡಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಮುಖ ಚಿಕ್ಕದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅನಿಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇವತ್ತಷ್ಟೇ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಬರೋಕೆ ಒಂದು ವಾರ ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಬರವು ಕಾಯುತ್ತಾ ರಸ್ತೆ ನೋಡುವುದು. ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಳೆಯೋದು ಸಹ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದೆ. ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನಿರಬೇಕಿತ್ತು ಜೊತೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಿರಬಹುದು? ಒಮ್ಮೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಬೇಡ, ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ರೇ ಒಳ್ಳೇದು. ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಆಗೋದಿಲ್ಲ.


 



     ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಾದರೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ತಿರಬಹುದು ಅನಿಸಿದ್ದೇ ಅವನು ಮಲಗುವ ರೀತಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಥೇಟ್ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೇ.. ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಮುಖ, ತುಂಟ ಕಣ್ಣುಗಳು.. ಅವನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಬಿಡುವೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅಂತ ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಹೀಗೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿ ಮನೆಯ  ಮುಗಿಯದ ಕೆಲಸಗಳ ಜೊತೆ ಮಕ್ಕಳ ಗಲಾಟೆ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಲ್ಲಲು ಪುರುಸೊತ್ತೆಲ್ಲಿರ್ತಿತ್ತು?
ಆಗಾಗ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತೆ. ಟಿ. ವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತವನಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೋ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾಜರ್. ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಕಣ್ಣೀರ ಹೊಳೆಯೇ ಹರಿದುಬಿಡುತ್ತೆ. ಆಗ ಎದೆಗೊರಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾಳೆ ಅಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ.


 
    ಅರೇ.. ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು, ಅವನದ್ದೇ. ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ.  ದೂರ ಇದ್ದರೂ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡೋವಾಗ, ಫೋನನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡೋವಾಗ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಮಿಸ್ ಯೂ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೇಳ್ತಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಇದ್ಯಾ?. ಅವನಿಗೂ ಸಹ ಮಳೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ. ಅರೇ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಬಿಡ್ತು. ಎಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಾ ಲೋಟ ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟರೆ, ಕಾಫಿಯೂ ಖಾಲಿ. 

-ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ, ಕುಂದಾಪುರ

 

“ಕೊಡುವುದು ಬೇಡ ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ
ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ನನ್ನೊಡಲ ನೋವ”

ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬೇಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂಬ ಬಗೆಯ ಸಂಬಂಧ ಮಾತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ಜೊತೆಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತದ್ದು ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೆ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧವಿರಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗಿರಬೇಕಾದ ಭಯ-ಭಕ್ತಿ ಬೇಡ. ಗಂಡನ ಕಿರಿಕಿರಿ ಸಹಿಸುವ ಹೆಂಡತಿಯ ಸಹನೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ್ದು ರಹಸ್ಯಗಳಿಲ್ಲದ ಮುಕ್ತ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು. ಜತೆಗೆ ಬೊಗಸೆ ಪ್ರೀತಿ. ಇವಿಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವ ಸಮಯ ಸಹ್ಯ. ಅರಿವಾಗದೇ ನೋವುಗಳೆಲ್ಲ ಮಾಯ. ಸುಖ-ದುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಮನದಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಭಾವ. ಜತೆಗೆ ಕಳೆದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಫ್ರೆಶ್!

ಗೆಳೆತನಗಳು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದು ಅಥವ ಅಭಿರುಚಿಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾವೇ ಉಂಟುಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಕೆಟ್ಟ ಮನದ ಜತೆಗಿನ ಸ್ನೇಹ ಬದುಕನ್ನು ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಸರ್ಕಲ್ ಬದುಕಿನ ಪಯಣವನ್ನು ಸುಮಧುರವಾಗಿಸಬಹುದು. ಅದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ ಈ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಥವ ಕೆಟ್ಟವೆಂಬ ಎರಡು ಬಗೆಯನ್ನು ನಾವೇ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸವಿಯಬಹುದಾದಂತ ಅವಕಾಶ ಈ ಸ್ನೇಹಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗೋಮುಖವ್ಯಾಘ್ರರಂತಹ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದೇಹೋಗಬಹುದು; ಅಂತವರನ್ನು ಬಲುಬೇಗ ಗುರುತಿಸಿ ವಿಮುಖರಾಗುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಕರ್ತವ್ಯ.

ಗೋಮುಖವ್ಯಾಘ್ರರ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವರೊಡಗಿನ ಸ್ನೇಹ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಕತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ. ಕಷ್ಟಬಂದೊಡನೆ ಅಪಾಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಮೀರಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅವರ ಅಭಿರುಚಿ, ಕಷ್ಟ ಎದುರಾದಾಗ ಅವರ ನಡೆವಳಿಕೆ, ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಗುಣ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ತಾಳೆ ಹೊಂದಿದರೆ ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅನ್ನಬಹುದು.

ಸ್ನೇಹ ಕೊಡುವ ಮತ್ತು ಕೂಡ ಹತ್ತು ಹಲವು.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗೆಳೆಯನೊಡನೆ ಕಳೆಯಬೇಕಿರುವ ಸಂಜೆಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದಲೇ ತಹತಹಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ಒಂದು ದಿನ ಭೇಟಿಯಾಗದೇ ಹೋದರೂ ತೀವ್ರ ಚಡಪಡಿಕೆ. ಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯನ ಮುಖ ಕಂಡಾಗ ಮಾತು ಒಡೆದ ಅಣೆಕಟ್ಟು. ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿ ಕಕ್ಕಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಹಕ್ಕಿಹಗುರು.

friendship

ಅಂತೆಯೇ ಗೆಳೆತನದ ಉಪಯೋಗವೂ ಬಹಳಷ್ಟುಂಟು. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಜತೆಗೂಡಿ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನೋವುಗಳಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನವಿದೆ. ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಕುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಯ ಘಮವಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾನದ ಕೊಟ್ಟು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೂ ಸ್ನೇಹವೇ ವೇದಿಕೆ.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ಗೆಳೆತನ ಎಂದರೇನು? ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಲಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗದ ದೇವರು ನಿಸ್ಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸೆಳೆತವಾ? ಭೇಟಿಗಳಲಿ ಬೀಜ ಹಾಕಿ ಅಭಿರುಚಿಗಳಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಅಗತ್ಯವೆಂಬ ಫಲ ಬಿಡುವ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವಾ? ಪ್ರಪಂಚವೆಲ್ಲಾ ಎದುರಾದಾಗ ನಿನ್ನೊಡನಿರುವವನೆ ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯ ಅಂದರು ಯಂಡಮೂರಿ.ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗುವುದೇ ಸ್ನೇಹಿತನ ಗುಣ ಎಂದಿತು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಾಣ್ಣುಡಿ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹದ ಸೆಳೆತಕ್ಕೊಳಗಾದ ಪ್ರತೀ ಜೀವ ಅನ್ನುವುದೊಂದೇ

 ” ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಥಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದ ಬಂಧ ಸ್ನೇಹ!”


-ಅಂತರ್ಮುಖಿ

ನಾವು ಬುದ್ಧಿವಂತರು. ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸದೆ, ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆ, ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನುlahari 1.png ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಗುರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದೆ ನಾವು ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏನನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೂ ನಮಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಠಿuಡಿಠಿose ಇರಬೇಕು. ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲದ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ನಾವು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುವವರು, ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು, ಆಕಾರವಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಂಚ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವವರು, ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದ ಸಿನೆಮಾ ಮಾಡಿದವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಲೂಸ್‌ಗಳು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ನಗುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವವನು ನಮ್ಮ ಅನುಕಂಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಮುಗುಳ್ನಗುವವನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಡುವವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅರ್ಥ ಪೂರ್ಣವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ‘ಉದ್ದೇಶ’ ಎಂಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ.

ಇಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದ ನಾವು ಎಂದಾದರೂ ‘ಈ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನು’ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾಕೆ? ನಾವು ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಕಾರಣಗಳು ಯಾವುವು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದಿದೆಯೇ? ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಾರು ಕಾರಣಗಳನ್ನು, ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನ ಅರ್ಹತೆಗೆ ನೂರೆಂಟು ಸಮಜಾಯಿಷಿಗಳನ್ನು ಬಯಸುವ ನಾವು ಎಪ್ಪತ್ತು, ಎಂಭತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬದುಕನ್ನು ಏನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಯಾವ ಕಾರಣಗಳನ್ನೂ ಕೇಳದೆ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ಲಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಬೇರೊಂದಿದೆಯೇ?

existence.png

‘ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಏಕೆ?’ ಎಂಬುದು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರಳವಾದಷ್ಟೂ ಉತ್ತರಗಳು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಸೋಜಿಗವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ? ‘ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯ?’ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಿಂತ ಸರಳವಾದದ್ದು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದು, ಉತ್ತರದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿ ಪಡಿಸುವುದು ಎಂದಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವೇ? ‘ನೀನು ಯಾರು’ ಎಂಬುದು ತೀರಾ ಸಿಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಉತ್ತರ? ಆದಿಮಾನವನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಲ್ಯಾಬರೋಟರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯನವರೆಗೆ ಉತ್ತರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಉತ್ತರ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ನೂರಾರು ಕವಲುಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹತ್ತಾರು ರೆಂಬೆಗಳಾಗಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಉತ್ತರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಂಬುವವು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ, ರೂಪಿಸಿದ, ಕಟ್ಟಿಬೆಳೆಸಿದ ಉತ್ತರಗಳಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕ್ಯವೊಂದನ್ನು ಕರುಣಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದೆವೆನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗೋಣ: ನಾವು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವುದು ಏತಕ್ಕೆ? ನಾನು ಈ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಜೀವ ಜಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು. ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ನಾನು ಏಳು ಖಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು. ಏಷ್ಯಾ ಎಂಬ ಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವೆಂಬ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಎಂಬ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಡುವ ಜನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಬೇರೊಂದು ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು. ನಾನು ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು, ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ತೆರೆಯಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಮಾತು, ದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲದವನಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ನಾನು ಹಿಂದೆ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು, ಗಾಂಧಿ ತಾತ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು, ಮುಂದೆಂದಾದರೋ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು. ಅಸಲಿಗೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟದೆಯೂ ಇರಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೂ ಹುಟ್ಟಿರುವೆ, ಏಕೆ?

ನೀವು ದೇವರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಉಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಧರ್ಮ ಗ್ರಂಥಗಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುವವರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ವರ್ಚಸ್ವೀ ಹಿರಿಯರ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕವಿದ್ದರೆ ಹತ್ತಾರು ಉತ್ತರಗಳು ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ. ‘ದೇವರು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ. ಆತನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನೀನಿಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು. ಇದರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ ಫಲವನ್ನು ತೀರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಕರ್ಮದ ಬಂಧನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವುಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಸೇರುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವ ಮಾಯೆ. ಈ ಶರೀರ, ಈ ಬದುಕು ನಶ್ವರ. ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು ಪರಮಾತ್ಮ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಜೀವಿತಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ದೊರಕುವುದು….’ ಹೀಗೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳ, ಧರ್ಮಬೀರುಗಳ ವಿವರಣೆಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ವಿವರಣೆ ತಿಳಿದಷ್ಟೂ ಸಂಶಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರಣೆಗೆ ಮೂಲವಾದ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ? ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲೇ ದೇವರನ್ನು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋದರೆ ಮೇಲಿನ ಯಾವ ವಿವರಣೆಯೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ದೇವರನ್ನು, ಧರ್ಮಗಳು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಲೋಚನೆ, ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡರೆ? ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಏಕೆ… ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತ್ಮವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಚಕ್ರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಅಸಂಬದ್ಧ. ಕರ್ಮಫಲ, ದೇವರ ಇಚ್ಛೆ ಎಂಬುವೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ತತ್ವಗಳು. ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯುತ್ತೇವೆ. ಸತ್ತ ನಂತರ ಏನೂ ತಿಳಿಯದು. ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಏತಕ್ಕೆ, ಬದುಕಬೇಕಿದ್ದು ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಗೆ, ನಾವು ಹುಟ್ಟಿದ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ಣವಾಗದಿದ್ದರೆ ಏನಾದೀತು ಎಂಬ ಸಂಶಯಗಳಿಗೆ ಸಾವೆಂಬುದು ಉತ್ತರ ಕೊಡುವಂತಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು! ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬದುಕಿನ ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಈ ಯಾವ ಸಂಶಯಗಳೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ದೇಶಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುವಂಥವು. ಒಂದು ದಿನ ಹುಟ್ಟುತ್ತೇವೆ. ಅತ್ತು ಕರೆದು ದಣಿವಾದಾಗ ಹಸಿವು ಕಾಡುತ್ತದೆ, ನಿದ್ರೆ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಸಿವು ಆಹಾರ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಆಹಾರ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ದೇಹದ ಆಯಾಸ ಕರಗಿದ ಮೇಲೆ ಉದ್ದೇಶದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವ, ಕಲಿಯುವ, ಕುಣಿಯುವ, ಅಂಬೆ ಕಾಲಿಕ್ಕುವ, ಎದ್ದು ನಡೆಯುವ, ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯುವ, ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಫರ್ಸ್ಟ್ ಬರುವ, ಹುಡುಗಿಯ ಮನಗೆಲ್ಲುವ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗಂಡನನ್ನು ಪಡೆಯುವ, ವಂಶ ಮುಂದುವರೆಸುವ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ, ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಜೆಯಾಗುವ, ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುವ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಆ ಜಾಗ ಖಾಲಿಯಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದೇ ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅದು ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಆ ಜಾಗದಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ… ನಾವು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ಥಕತೆ ದಕ್ಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ!

ನಾವು ಏನೇ ಕಡಿದು ಕಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದರೂ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಏನೇನೂ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗದು. ವಿಶ್ವವೇ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಪೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ… ಸಂಕುಚಿಸುತ್ತಾ… ಸ್ಪೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ… ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಇರುವ ಉದ್ದೇಶವಾದರೂ ಏನು?

‘ಆ ಕಾದಂಬರಿ ಕೊನೆಗೂ ಏನೂ conclusion ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೇ ಶುರುವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೊಂದಿಗೇ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಅಂತ್ಯ ನಿನಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಳು ಆಕೆ.

‘ಕನ್‌ಕ್ಲೂಶನ್ ಇರಲೇ ಬೇಕಾ?’ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಯಾಕೋ ಹಿಂಗೆ ತುಂಬಾ ತಿಳಿದವನ ಹಾಗೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಚಟ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಯೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯೋ ಅಥವಾ ಇತರರು ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ  ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಫಾರ್ಮ್ ಮಾಡಿದ ಚಿಂತನೆಯೋ ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸಹಜವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಅಸಹಜವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂದು ಗೊಂದಲವಾಗಿ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾದ ಅಲೆಮಾರಿತನದ ಆಸರೆ ಪಡೆದು ಆಲೋಚಿಸುವ ವಿಷಯದಿಂದಲೇ ಬೇರೊಂದಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

***

ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳನ್ನೋ, ಇತಿಹಾಸವನ್ನೋ ಓದುವಾಗ ವಾಚ್ಯ ಅರ್ಥಗಳಿಗಿಂತ ಗೂಢಾರ್ಥ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಮಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ, ಕಲ್ಪಿಸುವ ಖಯಾಲಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪನವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರುವ ‘ಏಕಲವ್ಯ’ ಸಿನೆಮಾದ ಟ್ರೈಲರ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏಕಲವ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಓದಿದ, ಕೇಳಿದ ಕಥೆಗಳು ಬಂದು ಸುಳಿದುಹೋದವು. ಪ್ರೈಮರಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀತಿಪಾಠ ಎಂಬ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟು ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ನೀತಿ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಠ್ಯವಿಡೀ ಕಥೆಗಳೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಮಗೂ ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಸಕ್ತಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಏಕಲವ್ಯನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಓದಿದ್ದು. ಅನಂತರ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನೋ ಇಲ್ಲವೆ ಅದರ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನೋ ಕೇಳಿದ್ದಿದೆ.

ನೀತಿ ಕಥೆಯಾಗಿದ್ದ ಏಕಲವ್ಯನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಣೆಗೆ ಒಳಗಾದದ್ದು ಆತನ ಗುರುಭಕ್ತಿ. ಸರಳವಾಗಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡರೆ ಏಕಲವ್ಯ ಕೀಳುಜಾತಿಯವನಾದ್ದರಿಂದ ಆತನ ವಿದ್ಯಾಸಕ್ತಿಗೆ ಪುರಸ್ಕಾರ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆತ ತನ್ನ ಅದಮ್ಯ ಛಲದಿಂದ ಮರೆಯಲ್ಲಿಂದಲೇ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದ್ರೋಣರು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ನೀಡಿದ ವಚನಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈತ ಬಿಲ್ಲು ವಿದ್ಯೆಯ ಪರಿಣಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ದ್ರೋಣರು ಏಕಲವ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ‘ನಿನ್ನ ಗುರು ಯಾರು’ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಏಕಲವ್ಯ ದ್ರೋಣರ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೆ ನೀನು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲವಾ’ ಎಂದು ಗುರು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ‘ನನ್ನಿಂದ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ನೀವು ನನಗೇನೂ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾನು ಸ್ವಂತ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತದ್ದು ಅಷ್ಟೇ, ನಾನೇಕೆ ನಿಮಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ಕೊಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಏಕಲವ್ಯ ಕೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆಯುವ ಗುರುವಿನ ಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿಕೊಂಡ ಏಕಲವ್ಯನಿಗೆ ಆ ಭಾವ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ ‘ನೀವು ಏನು ಕೇಳಿದರೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆತನಲ್ಲಿನ ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ದ್ರೋಣರಿಗೆ ‘ನನ್ನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿತು’ ಎಂಬ ನೆಮ್ಮದಿ ಉಂಟಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಏಕಲವ್ಯನ ಮೇಲೆ ದ್ರೋಣರಿಗೆ ಅದಮ್ಯವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಘೋರವಾದ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬಿಲ್ಲುಗಾರನ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನೇ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಪಡೆದು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಜುನ ಎದುರಾಳಿಗಳಿಲ್ಲದ ಬಿಲ್ವಿದ್ಯೆಯ ಕೋವಿದನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆ ನೀತಿ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಲವ್ಯನ ಗುರುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಜೃಂಭಿಸಿ ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಹಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಮನನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮಾ ಎಂದು ಉದಾತ್ತ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಳೆದು ಆ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಮುಂದಿನದಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸರು ಈ ಉಪಕಥೆಯನ್ನು
ಹೇಳಿ ಏಕಲವ್ಯನ ಗುರುಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿದ್ದಾರಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಥೆ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೀತಿಯನ್ನು ಓದಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ, ಹಾಗೆ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನೀತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿಯಾದರೂ, ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಾದರೂ, ಯಾರ ಮುಂದಾದರೂ ಹೇಳಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದ ನಮಗೆ ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲಿತ ನೀತಿಯಿಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಕುಚಿತ ಗೊಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಅನಂತ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದಡಿ ಚೌಕದಲ್ಲೇ ನೋಡುವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ     ಮಾಡಿಕೊಂಡ  ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂದನ್ನಿಸಿದ್ದು ಅದೇ ಮಹಾಭಾರತದ ಅದೇ ಏಕಲವ್ಯನ ಕಥೆಯನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಟಕದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ. ಕಿರಂ ನಾಗರಾಜರು ಬರೆದ ನಾಟಕ ‘ಏಕಲವ್ಯ’ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಲೆಕ್ಚರ್ರು ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಪರಿ ಅಂದು ನನ್ನ ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧವಾಗಿಸಿತ್ತು.

***

ಕಥೆಗೆ ಕನ್‌ಕ್ಲೂಷನ್ ಇರಬೇಕಾ? ಅಸಲಿಗೆ ಕಥೆಯೆನ್ನುವುದು ಏನು? ಅದು ಅಕ್ಷರಗಳ ನೇಯ್ಗೆಯಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸರ್ಕಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾವ್ಯವೂ ಹುಟ್ಟಬಹುದು, ಪ್ರಬಂಧವೂ ಹುಟ್ಟಬಹುದು, ಡಾಕ್ಟರ್ ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಕೂಡ ಹುಟ್ಟಬಹುದು. ಹಾಗಾದರೆ ಕಥನವಾಗಲೀ, ಕಾವ್ಯವಾಗಲೀ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ‘ನಮ್ಮತನದ’ ‘ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆ’ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಾ? ನೀರು ಶೀತಲವಾಗಿ ಹಿಮವಾಗಿ, ಗಟ್ಟಿ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಾಗುವಂತೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಾವು ತಲುಪಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಿತಿಯ, ಭಾವದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಥನ, ಕಾವ್ಯ ಎನ್ನಬಹುದಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಬರೆದವನು ಮಾತ್ರ ಕವಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಕಥೆಗಳು ಬರಹಕ್ಕಿಳಿಸಿದಾಕ್ಷಣ ಕತೆಗಾರ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಕವಿಯಾಗುವುದೂ ಪ್ರೇಮಿಯಾದಂತೆಯೇ, ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ರಿವಾಜುಗಳು ವಿಚಿತ್ರ. ಪ್ರೇಮಿಯಾದವನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಲೇಬೇಕು. ಕವಿಯಾದವನೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕು. ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲವಾ?

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು: , , ,

Blog Stats

  • 65,421 hits
ನವೆಂಬರ್ 2020
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Top Clicks

  • ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ