ಕಲರವ

Author Archive

ನಾನು ಕೂಡಾ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿಗಳಂತೆ!  ಓದಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಬೇಕು, ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪಟ್ಟಿಯೇ ದೊಡ್ಡದು!  ಜೊತೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಓದಲು ಕುಳಿತರೆ, ಆ ಪುಸ್ತಕ ಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಯುವ ತನಕ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಏಳಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬಾರದು.  ಹಾಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಸಾಹಸವೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಮಾಡಿದರೂ ಅದೆಲ್ಲಾ ರಜವಿರುವಾಗ ಮಾತ್ರ.  ಏನಿದ್ದರೂ ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳು, ಚುಟುಕಗಳು, ಪ್ರಬಂಧಗಳು.  ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಲಘು ಹರಟೆಗಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ.  ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದನ್ನು ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ನನ್ನ ವೇಳೆ ಕಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಣತಿ!  ಇಲ್ಲವೇ ತಿರುಪತಿ ಚೌರದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅರ್ಧರ್ಧ ಓದುವ ಚಟ.  ಆದರೆ ಈ ಸಲ ಮಾತ್ರ ಹಾಗಾಗಗೊಡಲಿಲ್ಲ.  ಸಿಕ್ಕ ಅಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕ ’ಪಾ.ವೆಂ. ಆಚಾರ್ಯರ ಆಯ್ದ ಹರಟೆಗಳು’.  ಕಸ್ತೂರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ‘ಪದಾರ್ಥ ಚಿಂತಾಮಣಿ’ ಯನ್ನು ಓದಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ.  ಈ ಹರಟೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರೊ. ಅ.ರಾ.ಮಿತ್ರ, ಡಾ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಹಾವನೂರ ರವರು ಸಂಕಲನಗೊಳಿಸಿ, ಪ್ರಿಸಮ್ ಬುಕ್ ನವರು ಮುದ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. 

ಪಾ.ವೆಂ. ಆಚಾರ್ಯರ ಹರಟೆಗಳ ಕಥಾನಾಯಕ ’ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯ’ರು.  ಈ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವೇ ಇಲ್ಲ.  ಒಂದು ರೀತಿಯ ತ್ರಿಲೋಕ ಜ್ನಾನಿ.  ಪುರಾಣದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇತ್ತೀಚಿನ ವಿಜ್ನಾನದ ಅವಿಷ್ಕಾರಗಳ ತನಕ, ಎಲ್ಲವೂ ಇವರ ಹರಟೆಯ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ನಲುಗಿವೆ.  ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಈ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿ.  ಏಕೆಂದರೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಹರಟೆಗಳು ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಳೆಗಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವೇ?  ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಂಡತಿಯರ ಮೇಲೆ! ಹಾಗೆಂದ ಕೂಡಲೇ ನೀವೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ.  ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಹಾಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೆಂಡತಿಯರಿದ್ದರೇ ಎಂದು.  ಆದರೂ ಅವರು ಅಷ್ಟೊಂದು ನೈಜವಾಗಿ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅವರ ಅನುಭವವಿರಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯವೊಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಸುಳಿಯದೇ ಇರಲಾರದು.  ಅವರ ‘ಮದುವೆಯಾದರೂ ಸುಖ ಪಡುವುದು ಹೇಗೆ?" ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗಂಡಸರೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಯಾವ ಡೈವೋರ್ಸ್ಗಳು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!  ಅಷ್ಟು ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ, ವಿಚಾರಬದ್ಧವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಹರಟೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಿಯವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ದೇವರುಗಳು.  ಆ ದೇವರುಗಳು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟಾರೆಂಬ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಹರಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಇವರಿಗೆ ಯಾರ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲವೇ? ಎಂದೆನಿಸುವುದು.  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಹಾಸ್ಯದ ನಡುವೆ ಮೊನಚಾದ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯ, ನಮ್ಮನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಬಿಡದೆ ಬೆಂಬತ್ತುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. 

ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ಅವರ ‘ಸಂತೋಷ ಘಾತಕರು’ ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧ.  ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರ ಅಭಿಮತದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಸಂತೋಷದ ಪರಮಶತ್ರುಗಳೆಂದರೆ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳಂತೆ.  ಅವರು ಬಾಂಬುಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವಂತೆ.  ಬಡ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಂತೆ.  ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಏಕಮಾತ್ರ ಮನೋರಂಜನೆಯಾದ ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಸೇದುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆಂದುಕೊಳ್ಳಿ.  ಆಗ ಈ ವಿಜ್ನಾನಿಯು ಅವರ ಮೇಲೆ ಸತ್ತ, ತಾರು ಬಳಿದ ಒಂದು ಇಲಿಯನ್ನು ಎಸೆದು, ಸಿಗರೇಟಿನ ತಾರು ಬಳಿದದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ಇಲಿಯು ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಹೆದರಿಸುವನಂತೆ. ಅದರ ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಕೂಡಾ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಬಂದು ಸಾಯುವುದಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿ, ಜೊತೆ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ತಾನಿನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಇದನ್ನು ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವನಂತೆ.  ಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ‘ವಿಜ್ನಾನಿಯ ಮಾತಿಗೆ ಅಂಜಿ ನಾವು ಸಿಗರೇಟ್ ಬಿಡುತ್ತೇವೆಂದಲ್ಲ.  ನಾವು ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿ, ಕ್ಯಾನ್ಸರಿಗಾಗಲೀ, ಯಮ ಧರ್ಮನಿಗಾಗಲಿ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ.  ಆದರೆ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದರಲ್ಲಿದ್ದ ಆನಂದ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುವುದು.  ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುವಾಗಲೂ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಆ ಸತ್ತ ಇಲಿ; ಅದರ ಮೈಮೇಲಿನ ಕೃಷ್ಣ ಲೇಪ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹೆಣ ದಿಗ್ಗೆಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ನಾವು ಅವಡುಕಚ್ಚಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ರಭಸದಿಂದ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆಯನ್ನೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ದುಶ್ಚಟಗಳೆಂದು ಗೊತ್ತಾದರೂ ಕೂಡಾ ಅವುಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೇಳುವ ಈ ಹರಟೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದು ಹರಟೆ ವಿಧಾನ ಸೌಧದ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿರುವ ‘ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸ ದೇವರ ಕೆಲಸ’ ದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.  ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ‘ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲಸ ದೇವರ ಕೆಲಸ’ ವೆಂದೊಡನೆ ನಮಗೇನು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ? ದೇವರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಕಾಣಿಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತೇವೆ, ದಕ್ಷಿಣೆಗಾಗಿ ಹಣ ಒಯ್ಯುತ್ತೇವೆ.  ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸರಕಾರದ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕಾದರೂ ದಕ್ಷಿಣೆ  ಅಗತ್ಯ ಎಂದು ನಮಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗುವುದು.  ಇದಲ್ಲದೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಕೂಡಾ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ.  ಹಾಗೆಯೇ ಸರಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ನಾವು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕದ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಗುವಂತಿಲ್ಲ.  ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರ ತರ್ಕ.

ಮಡದಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರು ಎಲ್ಲಾ ಗಂಡಂದಿರಿಗೂ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಏನೆಂದರೆ ‘ನಿಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಕಾಲ ನಿಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ನಿಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳು ಏನು? ಅವಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೇನು,  ಅವಳ ಹುಸಿಕೋಪಕ್ಕೂ, ಹಸಿಕೋಪಕ್ಕು ಏನೇನು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು? ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಂತೆ.  ಪ್ರತಿ ಮಡದಿಗೂ ಅವಳದೇ ಕಾನೂನುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ.  ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಾಯುಷ್ಯ ಹೋಗಬಹುದು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಾನೂನುಗಳೇ ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು!
ನಮ್ಮ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರ ಮತ್ತೊಂದು ತರ್ಕ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ!  ‘ಮೋಕ್ಷವಾದ ಮೇಲೆ ಆತ್ಮ ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ.  ಸುಖವಾಗಿ ಪೆನ್ಷನ್ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.  ನಿವೃತ್ತ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಅಥವಾ ಸುಪ್ರಿಂ ಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ವಿಶೇಷ ಆಯೋಗಗಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುವಂತೆ ಕೆಲವು ಸಲ ಈ ಮುಕ್ತಾತ್ಮಗಳು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಲ್ಪಡುವುದುಂಟು. ಇವರಿಗೆ ‘ಅವರಾತ ಪುರುಷರು’ ಎಂದು ಹೆಸರು’. ಹೇಗಿದೆ ನಮ್ಮ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರ ವರಸೆ?

ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ಹರಟುವ ಚಟ ನಮ್ಮ ಲಾಂಗೂಲಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ.  ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಹರಟೆಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಬೇಕೆಂದು ಈ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

 

‘ಸಡಗರ’ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರೋದು ಏನು?’, ‘ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?’, ‘ಈ ಕೆಲಸ ನಾವು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಏನಾದೀತು?’, ‘ಯಾರಿಗಾಗಿ ನಾವು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು?’, ‘ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇರುವುದು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ?’ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅನೇಕ ಘಂಟೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ಒಂಭತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯ ಅನುಕರಣೆಯಲ್ಲೇ ಖುಶಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು ತೀರಾ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೆ, ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವು.

ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು, ನಾನದರ ಸಂಪಾದಕನಾಗಬೇಕು, ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಪುಟಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸುವಷ್ಟು ಬರೆಯಬೇಕು, ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಕುಸುರಿಯಿಂದ, ಸುಂದರವಾದ ಪದ ಪುಂಜಗಳಿಂದ ಓದುಗರನ್ನು ದಂಗು ಬಡಿಸಬೇಕು, ಆಕರ್ಷಕ ತಲೆ ಬರಹಗಳಿಂದ ಓರಗೆಯ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಬೆರಗನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮುಗ್ಧ ಹಂಬಲಗಳ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಗುರೊಡೆದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕನಸು ‘ಉತ್ಸಾಹ’, ‘ಕಲರವ’, ‘ಸಡಗರ’ ಹೀಗೆ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತ, ಕೈಬರಹ, ಝೆರಾಕ್ಸ್ ಮಶೀನಿನ ಸಹವಾಸ, ಆಫ್ ಸೆಟ್ ಎಂಬ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಸನ್ನಿಧಾನಗಳಿಂದ ರೂಪ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಆ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಹುಡುಗನ ಮುಗ್ಧ ಹಂಬಲಗಳ ಸುತ್ತ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಮುಗ್ಧ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಅನುಕರಣೆಯ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದ ಪತ್ರಿಕೆ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

ಈ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೊರ ತಂದಿದ್ದಾಗಿದ್ದರೆರೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವೇನೋ! ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಹಾಗೂ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಬಹುಶಃ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಹರಿವು ಇರುವವರೆಗೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಉದ್ದೇಶ, ಅದರ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಚರಿಷ್ಮಾ ಅಂಥವೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಣದ ಆವಾಹನೆಯಾದೊಡನೆ ಹೆಣವೂ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿಜೃಂಭಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಶವದಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಸಂಚಾರದ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಹಣಕ್ಕಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ರ್ಯಾಟ್ ರೇಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಈ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಯಿಸದೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದಿತ್ತು. ಸದಾ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿರುವುದು, ಸದಾ ಓಡುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ‘ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?’ ಎನ್ನುವ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನೇ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಆ ಸೌಕರ್ಯ ಲಭಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದ ದಡ್ದನಾಗಿರುವುದಕ್ಕೋ, ಹಣ ನನ್ನನ್ನು ಬಹುಕಾಲ ಮೋಟಿವೇಟ್ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೋ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗುವ ದುಬಾರಿ ಹವ್ಯಾಸವಾಗಿಯೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ.

ಪತ್ರಿಕೆ ಶುರು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಂಧ ಅನುಕರಣೆಯೇ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಯಿತಾದರೂ ಅನುಕರಣೆಯ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕಡಿಮೆಯಾದ ಮೇಲೆಯೂ ಇದರ ಆವಶ್ಯಕತೆ ಕಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಾನು ಇತರೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ತಾನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ ಎನ್ನುವ ತುಡಿತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಮನುಷ್ಯ ನಾನಾ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡದ್ದು. ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಸರಿದಾಡುವ ರಾಗಕ್ಕೆ ಧ್ವನಿ ನೀಡಿ ಹಾಡಾಗಿಸುವಾಗ, ಕೈಗೆ ಸಿಗದೆ ಅಮೂರ್ತವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುವ ಭಾವನೆಗೆ ಶಬ್ಧದ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಕವಿತೆಯಾಗಿಸುವಾಗ, ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿದ ರೂಪವನ್ನು, ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಹರವಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುವಾಗ ದೊರೆಯುವ ಖುಶಿಗೆ, ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವನೆಗೆ ಯಾವ ತಾರ್ಕಿಕ ಕಾರಣವನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗದು. ಒಂದು ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗಿನ, ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಾಗಿನ, ರಾಗದ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ಆಲಾಪಿಸುವಾಗಿನ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ಅನುಭವವ ಬೇರಾವ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಈ ಬಗೆಯ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ತುಡಿತ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ನನಗೆ ನಂಟು ಹಾಕಿದೆ.

ಬರೆಯುವ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಕಾಡದೆ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಳುವಾಗ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿದೆ. ‘ಇದನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು?’ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೋ, ಕಾಗದದಲ್ಲೋ ಇಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಸೃಜನಶೀಲ ತುಡಿತಕ್ಕೆ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಪಹಪಿಗೆ ನ್ಯಾಯದೊರಕಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ಮಗು ಹೆತ್ತ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯದ ಸಂಭ್ರಮದಂಥದ್ದು ಅದು. ಅದನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅದರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅದರ ಸಾಧನೆ, ಅದು ಪಡೆಯುವ ಮನ್ನಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾ ಸುಖಿಸುವ ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣವದು. ಬರೆದು ಬಿಸಾಕಿದ ಲೇಖನವನ್ನೋ, ಕವಿತೆ, ಕಥೆಯನ್ನೋ ನಾಲ್ಕು ಜನರೆದುರು ಬೆಳೆಯ ಬಿಟ್ಟಾಗಲೆ ನಿಜವಾದ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಪಡೆದ ಭಾವ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಆಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ಬರೆದ ಮಾತಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ, ಸೃಜನಶೀಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಅಡಗಿರುವ ಸಂಗತಿಯಿದು. ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಓದಿಕೊಂಡರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ ಕಲಿತ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯ ಮೊಹರಿನಂಥದ್ದು ಇದು.

ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕು, ಅವರ ರೀತಿ ಬರೆಯಬೇಕು, ಅಂಥ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಉತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಭಾವಗಳೂ, ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಉಪಯೋಗವೇನಿದೆ?, ಇದನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಎನ್ನಬೇಕೇ?, ಯಾರು ಓದುತ್ತಾರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ… ಎನ್ನುವ ಸಿನಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಟೀಮಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಳಗೂ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ , ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾ, ಸೋಲುತ್ತಾ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀವಿನ್ನು ಈ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

ಬಿಗಿದ ರೋಪಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯ ಹೊರಟ ಹವ್ಯಾಸಿ ಸಾಹಸಿಗರು ನಾವು. ನಿಮ್ಮ ಒಂದೊಂದೇ ಚಪ್ಪಾಳೆ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿನ ಅಭಯ, ಎಡವಿದಾಗ ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ಬುದ್ಧಿ ಮಾತು ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿಡುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಇಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮದು!

– ಸಂಪಾದಕ
Editor.sadagara@gmail.com

ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ, ಕುಂದಾಪುರ
adiga.ranjith@gmail.com

ಅಪರೂಪವಾಗಿ
ಬೇರೆಯೇ ಲೋಕದ ಜನ
ತಿನ್ನುವವರೆಂಬಷ್ಟು ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿ
ಹೋಗಿದ್ದ ಜಾಮೂನು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ
ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ
ಅದು ಚಂದ್ರ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ
ನಗುವ ನಡುರಾತ್ರಿ!

gulab jamon

ಮಗುವಿನ ಕನಸನ್ನಲ್ಲಾಡಿಸಿ
ಎಬ್ಬಿಸಿ ತಿನ್ನಿಸಿ
ತಾನು ಖುಷಿಪಟ್ಟಾಗ
ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಅಂದು ಹುಣ್ಣಿಮೆ!

ಹಸಿವಿನ
ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿಕೊಂಡೇ
ನಿದಿರಿಸಿದ ಅವ್ವನ ಕನಸಲ್ಲಿ
ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಯ ಜಾತ್ರೆ

ಬೆಳಗಾತನೆದ್ದು ಕನಸ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ
ಜಾಮೂನು ತಿಂದು ತೇಗಿದ್ದ ಮಗ
ಅದರ ರುಚಿಯ ನೆನಪಾಗದೇ ಹಲುಬಿದ್ದಾನೆ,
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೊಟ್ಟರಾಗದಿತ್ತೇ ಎಂದು ರೇಗಿದ್ದಾನೆ..

ತಿಂದ ಜಾಮೂನಿನ ರುಚಿ
ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದೂಹೆ ಮಾಡುತ್ತಾ
ಮಗನಿದ್ದರೆ

ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಂದಿರನಂತಿದ್ದ
ಜಾಮೂನು ಮಗನ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರಿಯೂ
ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗದಿದ್ದುದ್ದಕ್ಕೆ
ಅವ್ವನನ್ನು ಹಸಿವು ಸುಟ್ಟಿದೆ!

 

ಇದು ಹೊಸ ಅಂಕಣ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕು, ರೂಪು ರೇಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ದಿನ ತಿದ್ದಿ ತೀಡುವ, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂಥವರು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು. ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಜೀವನವನ್ನೇ, ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ಮಂದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಬ್ರಹ್ಮರೇ ಆಗಿ ಸಲಹಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದೊಂದು ವೇದಿಕೆ.

ಈ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯು.ವಿ.ಸಿ.ಇ ಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ವರ್ಷದ ಬಿಇ ಓದುತ್ತಿರುವ ಶ್ರೀಧರ್.ಜಿ.ಎಸ್ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಗುರುಬ್ರಹ್ಮ ಗುರುವಿಷ್ಣು, ಗುರುದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಾ, ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ತಸ್ಮೈ ಶ್ರೀ ಗುರವೇ ನಮಃ

ಆಚಾರ್ಯ ದೇವೋಭವ, ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವ ತನಕ ದೊರೆಯದಣ್ಣ ಮುಕುತಿ.

ಇಂತಹ ಸೂಕ್ತಿ ಸುಭಾಷಿತಗಳ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿವೆ.ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಓದುವುದು, ಬರೆಯುವುದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದು ಪಾಸಾಗುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಮಾನವ ಬುದ್ಧಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದೆ. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಡಾಕ್ಟರ್, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಏನೆಲ್ಲಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಂಸೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಗೆಲುವಿನ ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾದಂತಹ ಗುರುವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ತಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇಡೀ ತಾಲ್ಲೂಕೊಂದರಲ್ಲೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕರೆನಿಸುವುವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಲಿಚ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರೇ N.V.S. ಯಾರು N.V.S, N.V.S ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಯಾಕೆ N.V.S ಅವರನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾರೆ? ಹಾಸ್ಯವೆಂದರೆ N.V.S ಅಂದ್ರೆ ಈಗ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ, ಅವರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದವರು ಕೂಡ ಹೆದರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯೋದು ಅವಶ್ಯಕ ಅಲ್ವೇ…?

ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಮಹಾಸಂಸ್ಥೆಯ ವಿದ್ಯಾಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಗಟ್ಟೀಪುರದ SUSRHS (Sree Uddana Shivayogi Rural High School) ಶಾಲೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಎನ್.ವಿ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ್ ಸರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಆದರ್ಶ, ಮೌಲ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರ ಚಿರಪರಿಚಿತರಾದರು.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಎನ್.ವಿ.ಎಸ್ ಎಂದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯವೇ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅವರ ಏಟುಗಳು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗರು ನಯವಾದ ಮಾತಿಗೆ ಬಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. “Rural Guys Has mathematic Headache” ಇದು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹೇಳಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಬೀಡಿಗೆ ಬಂದು ಶೇ ೩೦ರಷ್ಟಿದ್ದ ಶಾಲೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಹತ್ತಿರತ್ತಿರ ಶೇ ೧೦೦ರಷ್ಟು ಮಾಡಿದ ಕೀರ್ತಿ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಎನ್.ವಿ.ಎಸ್‍ ಅವರಿಗೇ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಎನ್.ವಿ.ಎಸ್ ಎಂಬ ಈ ಮೂರಕ್ಷಕರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಬೆಲೆ. ಹೇಗೆ ಶಿಲ್ಪಿಯೊಬ್ಬನು ಕಲ್ಲೊಂದರಿಂದ ಶಿಲೆಯನ್ನು ಕೆತ್ತುವನೋ ಅಂತೆಯೇ ಇವರು ಅಲ್ಪಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ವಿದ್ಯಾಪಾರಂಗತನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು.

ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಓದಲು, ವಿದ್ಯುತ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಲೂಟಿ, ವಸತಿ ನೀಡಿ ಬೆಳೆಸಿದಂತಹ ಗುಣ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ. ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ. ನನ್ನ ನೈಜ ಅನುಭವದ ಪ್ರಕಾರ ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಪಾಲಕರು ಕೂಡ ಕೊಡ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ ತರುವ ವಿಷಯವೇ ಸರಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯ ವಿಷಯದ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ, ಜೀವನದ ಗುರಿಯ ಬಗೆಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಬಾಳಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಇವು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸಲು ದಾರಿದೀಪಗಳು ಎಂದು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಟೀಕಿಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ಖಂಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ವಿರೋಧದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೋರಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ, ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮಗು ನಾಚಿಕೆ ಸ್ವಭಾವ ಕಲಿಯುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎನ್.ವಿ.ಎಸ್‌ರಿಂದ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೊಂದುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್.ವಿ.ಎಸ್. ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವೆಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೋವಿನ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಇಂತಹ ಆದರ್ಶ ಮೌಲ್ಯವಿರುವಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಇಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ.

“The Destiny of the nation has been shaped by teachers” ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿ. ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವೃಂದದ ತೀವ್ರ ಕಳಕಳಿಯೆಂದರೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಳೆದ ೨೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ SUSRHS ಗಟ್ಟೀಪುರ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಣಿತ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದು, ಸದ್ಯ ಕಡೂರಿನ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿರುವಂತಹ ಮಾನ್ಯ ‘ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ್.ಎನ್.ವಿ’ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಇವರಿಂದ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಳಕಳಿಯ ಆಶಯ.

ಶ್ರೀಧರ.ಜಿ.ಎಸ್, ಯುವಿಸಿಇ

-ಬಾಲು ಪ್ರಸಾದ್.ಆರ್, ಬೆಂಗಳೂರು
balamanis999@gmail.com

ಗಿರೀಶ ಭೀಮಾಪುರದ ಸಂತ ಬಸಂತ ಆಂಗ್ಲ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಪ್ಪ ಸೋಮಣ್ಣ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಿ. ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಸರೋಜಳಿಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುವವಳು, ಕೆಲಸದಾಕೆ ಲಚ್ಚಿ. Untitled picture

ಲಚ್ಚಿ, ಮೂಲತಃ ಲಂಬಾಣಿ ಹುಡುಗಿ. ಬದಲಾದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದವರ್ಯಾರೂ ಲಂಬಾಣಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸು ೧೩-೧೪ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಗಿರೀಶನಿಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವಳು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೈತುಂಬ ಬಿದಿರಿನ ಬಳೆಗಳನ್ನ ತೊಡಿಸಿದರೂ, ಅವು ಯಾವ ತಡೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸರಿದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಅಷ್ಟು ತೆಳ್ಳಗಿದ್ದಳು, ಲಚ್ಚಿ. ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಾದರೂ, ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಳು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಚಿ ಜಡೆ ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮೂಗು, ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಆಭರಣಗಳು ಅವಳ ರೂಪಿಗೆ ಮೆರುಗು ತಂದಿದ್ದವು. ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್. ರಜನೀಕಾಂತ್ ಅವಳ ನೆಚ್ಚಿನ ಹೀರೋ. ಅವಳಪ್ಪನಿಗೆ ಎಂದಾದರೂ ನೂರೋ-ಇನ್ನೂರೋ ಬಂತೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದನ್ನು ಕೂಡಿಟ್ಟು ರಜನೀ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವತ್ತಿಗೆ ಭೀಮಾಪುರದ ಟೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಐದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸಿನೆಮಾ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿ ಬಂದು, ಗಿರೀಶ್‌ನ ಎದುರು ರಜನಿಯ ಒಂದೆರಡು ಸ್ಟಂಟ್‌ಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶಾಲೆಯನ್ನೇ ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರು ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರೆ ಹಸ್ತವನ್ನೇ ನುಂಗುವಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸರೋಜಮ್ಮನವರು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಹಾಲಿನ ದುಡ್ಡು ಎಷ್ಟು ಕೊಡಬೇಕು, ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕು ಎಂದು ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಅವನಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಲಚ್ಚಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಟ್ಟುರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗೆಲ್ಲ "ನೀನು ಓದುವಂತಾಗಿದ್ದರೆ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ"- ಎಂದು ಸರೋಜಮ್ಮ ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲಸಕಾರ್ಯದಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಚುರುಕುತನ. ಅಷ್ಟೇ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು. ಸರೋಜಮ್ಮನವರಿಗಂತೂ ಲಚ್ಚಿ ಇದ್ದರೆ, ಹತ್ತು ಕೈಗಳು ನೆರವಿಗಿದ್ದಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ. ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದ್ದು, ಲಚ್ಚಿಯ ಪ್ರಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆ.

ಲಚ್ಚಿ ಸರೋಜಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಲಚ್ಚಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು, ಒಬ್ಬ ತಮ್ಮ. ಅವಳಪ್ಪ ಗಂಡು ಮಗನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಲಚ್ಚಿಗೆ ಎಂದೂ ಅಸಮಾಧಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಸರೋಜಮ್ಮ ಏನಾದರೂ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಉಳಿಸಿ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ತಮ್ಮ ಓದಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಬಡಪಾಯಿ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಅಭಿಮಾನ. ತನಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮೂರ್ಕಾಸಲ್ಲಿ ಆತ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು. ಆಡಿ ಕುಣಿವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೂ ಅವಳಿಗೆ ಅತೃಪ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ ಇಲ್ಲದೆಡೆ ಸುಖವಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಸರೋಜಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈಕೆ ಅಷ್ಟು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಳು. ಗಿರೀಶ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಲಚ್ಚಿಯ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು, ಗಿರೀಶ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಲಚ್ಚಿ ಮತ್ತು ಗಿರೀಶ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತೆಂಗಿನ ಸೌದೆಯನ್ನು ಸಿಗಿದು ಮಾಡಿದ ಬ್ಯಾಟಾಲ್ಲೇ ಲಚ್ಚಿ ಬೌಂಡರಿ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದೆರಡು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನ್ನು ಕಲಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ಹೀಗೇ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಲಚ್ಚಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಳು ಅನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ, ಅವಳಪ್ಪ ಹದಿನಾರರ ಹುಡುಗಿಗೆ ವರಾನ್ವೇಷಣೆ ನಡೆಸಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. ಸರೋಜಮ್ಮನೆ ನಿಂತು ಮದುವೆ ಮಾಡಿದರು. ಮಡಿಲಕ್ಕಿ woman ಹಾಕಿ ಹರಸುವಾಗ ಸರೋಜಮ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆಟವಾಡಲು ಲಚ್ಚಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

ಕಾಲ ಉರುಳಿತು. ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಅದೊಂದು ಇಳಿಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸರೋಜಮ್ಮನ ಮನೆಯೆದುರು ಒಂದು ಹೆಂಗಸು, ಅವಳ ಕಾಲಿಗೆ ಒರಗಿದ ಒಂದು ಹುಡುಗ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ ತಿಳಿದದ್ದು ಆಕೆ ಲಚ್ಚಿ ಎಂದು. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಲಚ್ಚಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸರೋಜಮ್ಮನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಲಚ್ಚಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮುಖ ಅರಳಿಸಿದಳು. ಒಳಗೆ ಕರೆದರು. ಸರೋಜಮ್ಮ ಗಿರೀಶನನ್ನು ಕರೆದು, ಲಚ್ಚಿಯೊಡನೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಲಚ್ಚಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಗಿರೀಶ, ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಗರ ಬಡಿದವನಂತೆ ನಿಂತ- ನಗು ಅದರ ಸೆಳೆತ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ; ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇಂಗಿ ಹೋಗಿವೆ; ಅವಳ ಚುರುಕುತನ ಗಂಡನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಮಂಕಾಗಿದೆ; ಅವಳ ಚಿನಕುರುಳಿ ಮಾತುಗಳು ಅಳುವಾಗಿ ಕರಗಿ ಹೋಗಿವೆ; ಅವಳ ತಾಳಿ, ಓಲೆಗಳು, ಕಾಲುಂಗುರ ಹೆಂಡದಂಗಡಿ ಸೇರಿವೆ; ಟೀವಿ ನೋಡುತ್ತ ಕೂತಲ್ಲೇ ತೂಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ ಆರು ವರ್ಷದ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಲೂ ಅವಳ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಗಿರೀಶನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಲಚ್ಚಿಯರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರ್- ತಾನು ಬಿದ್ದಾಗ ಕೈಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿದವಳು, ಬೆನ್ನು ತಿಕ್ಕಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದವಳು, ತನ್ನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಿ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ತುಂಬಿದ ಗೆಳತಿ, ಜೀವನೋತ್ಸಾಹಿ ಲಚ್ಚಿ; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಪಬ್-ಬಾರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಜು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಎದುರು ಹೆಂಡದಾಹಿ ಗಂಡನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಶೋಷಿತೆ, ನೀನಿಲ್ಲವಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಎನ್ನುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಗಂಡ ಮನೆಯಿಂದ ದಬ್ಬಿದರೂ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮ, ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅರಿಶಿನದ ದಾರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಗೃಹಿಣಿ, ಓದು, ಉದ್ಯೋಗ, ಸ್ವಂತ ದುಡಿಮೆ ಆಮೇಲೆ ಮದುವೆ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಿಯರ ಸಮವಯಸ್ಕಳಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಮಗನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ತಾನು ಭೂಮಿಗೆ ತಂದ ಮಗನನ್ನು ಸಾಕಲೂ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ ಗಂಡನನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಮಗನನ್ನು ಸಾಕುವ ಛಲ ಹೊಂದಿರುವ ಈಕೆಯನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯೋಣ? ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ಮುಂದಿರುವ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿದ ಈಕೆಯನ್ನು ಲಚ್ಚಿ ಎಂದು ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೇ ಕೂತಾಗ, ಗಿರೀಶನಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು "ನಿನಗೇ ಬೇರೇ ಹೆಸರೂ ಬೇಕೇ, ಸ್ತ್ರೀ ಅಂದರೇ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೇ" ಎಂಬ ಅಶ್ವಥ್‌ರ ಧ್ವನಿ.

– ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ, ಕುಂದಾಪುರ
  adiga.ranjith@gmail.com

ಕುಂಟುತ್ತಾ ಕುಂಟುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಡಗರ ಸಡನ್ನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಚಾರ. ಮೊದಲು  ಸಡಗರ ಮುಚ್ಚಲಿದ್ದೇವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಸಂಪಾದಕರು ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ ಎಂಬ ಗುಮಾನಿ ಎಲ್ಲರಲೂ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಿದ್ದುದರಿಂದ ನಿಜ ಅನ್ನುವುದೂ ಮನ ಒಪ್ಪಲಾರದ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆ ನಡೆಸಲು ಆಗುವ ಪ್ರಯಾಸಗಳಿಂದ ಹೇಗೋ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಿನ ’ ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ ಏಪ್ರಿಲ್ ಫೂಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು.. ಈ ಸಲದ ಪತ್ರಿಕೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡೋಣ’ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆಂಬ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೈಗೆ ಬಂದೊದನೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನೀಡುವ ಒತ್ತಡಗಳು, ಪರ್ಸನಲ್ ಕೆಲಸಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬರಹಗಳ ತಯಾರಿ ಬೇಡುವ ಬೇಜಾನ್ ಸಮಯ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಡಗರ ಬಳಗದವರಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ನಂತರ ಮಗು ನೋಡಿದ ಅಮ್ಮನ ನಲಿವು. ಸಡಗರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅಂದ, ಒಳಗಿನ ಮುದ್ದಾದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕಂಡು ’ಓ.. ಮನಸೇ ..’ ಪತ್ರಿಕೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಯಾಕೇಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತೀಗ ಅಂತ ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆರ್ಥಿಕ ಬಲವಿದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ನಂಬಿಕೆ ಈಗಲೂ ಇದೆ.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಡಗರದ ಬಂಡವಾಳ, ಕೆಲ ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕನಸುಗಳು, ಬರೆಯುವ ಉಮೇದು, ಉತ್ಸಾಹಗಳು ಮತ್ತು ಓದುಗರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ,ಬೆಂಬಲಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗಿರುವಷ್ಟು ಸಮಯ, ಸೌಲಭ್ಯ, ಸವಲತ್ತುಗಳಿಲ್ಲದೇ, ತಿಂಗಳಿಗೊಂದು ಇಂಟರ್ನಲ್ಸು, ಅಂತಾದ್ದು ಮೂರು ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಹಾರಿ ಬಂದು ಸೋರಿ ಹೋಗುವ ರಜೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಸಡಗರವೆಂಬ ಕನಸು ಸಾವಿರ ತಾವರೆಯಂತೆ ಅರಳಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಊರಿನ ಪ್ರತೀ ಸ್ಟಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ಜನಬಲ, ಧನಬಲವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಮೂಡಿ ಓದುಗನೊಬ್ಬ ಹಿಡಿದಾಗ ಅವನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಿನೆಮಾ ಮಂದಿಯ ಗಾಸಿಪ್ಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ, ಗೃಹಿಣಿಯರಿಗೆ ಕಿವಿಮಾತುಗಳು, ಗಂಡನನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನಗಳು, ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?  ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲದೇ, ಯಾವುದೇ ಕ್ರೈಮ್ ಕತೆಗಳ ಫುಲ್ ಡೀಟೈಲ್ಸ್, ಡೇಂಜರಸ್ ಡೀಟೈಲ್ಸ್ ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸದೇ ಒಂದು ಸಹೃದಯ ವಿಚಾರಗಳ, ಮಾನಸಿಕ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಗಳುಳ್ಳ ಬರಹಗಳು, ಓದಿದ ನಂತರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ, ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಾವು Untitled pictureಚಿಂತಿಸುವಂತಹ ಲೇಖನಗಳುಳ್ಳದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಕನಸುಗಳು ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ಅರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಲೋಕಕ್ಕೆ ರಿಸೆಶನ್ ರೋಗ ಬಡಿದ ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪತ್ರಿಕೆಗೂ ಅರ್ಥಿಕ ಹಿಂಜರಿತ ಕಾಡಿತು. ಕೆಲವರು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಯಿರಿ ಎಂದರು, ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಅಣಿಯಾದರು. ಆದರೆ ಇದು ಕೆಲದಿನಗಳ ಉಸಿರಾಟವಷ್ಟೇ ಎಂಬುದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದ, ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಸಡಗರ ನಿಂತ ಶಾಕ್ ಗೆ ಗರಬಡಿದವರಂತಿದ್ದ ಬಳಗಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ತಡೆಯಾಗಿದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ ವಿಷಯವೇ; ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಮೂಲಕ ಯಾಕೆ ಮುಂದುವರಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಕನಸುಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿವೆ. ಸಡಗರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುಗರು ಬ್ಲಾಗಿನ ಓದುಗರೂ ಆದುದು ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪುಷ್ಠಿ ನೀಡಿದೆ.
ಅರೆ! ನಿಜವಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟು ಹಬ್ಬುತ್ತಿರುವ ವೇಗ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವುಂಟಾ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ಹಸುವಿಗೆ ಜ್ಞಾನದ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಬೇಲಿಯಿಲ್ಲ! ಬ್ಲಾಗ್ ಎಂಬುದು ಜನರನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗವಾಗುವತ್ತ ದಾಪುಗಾಲಿಡುತ್ತಿದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟು ಯಾರು ಬಳಸ್ತಾರೆ? ಬ್ಲಾಗ್ ಯಾರು ಓದುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವವರು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲು ಬ್ಲಾಗ್ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೂಗಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಬೆರಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣಿನವರೆಗೆ ಏರಿದೆ! a_new_blossom_by_tagabohol

ಬ್ಲಾಗ್ ಎಂದರೆ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವಂತಿದ್ದ ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೂ ಇದರ ಮಹತ್ವ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹಗಳು ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸಿನೆಮಾ ನಟರು ತಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅಪವಾದಗಳನ್ನು, ರೂಮರ್ ಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು, ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ಹರಿಸಿ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೋಲಾರದ ಪೋಲಿಸ್ ವಿಭಾಗ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಕರ್ತರೆನ್ನುವ ಟ್ಯಾಗ್ ಇಲ್ಲದ, ಬರಹಗಾರನೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೂ ತಮ್ಮ ಮನದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಜನತಾದರ್ಶನವೆಂದು ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಕೆಲ ಜನರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಡುವ ಬದಲು ಬಿಡುವಾದಾಗ ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕವೇ ಜನರ ಅಹವಾಲುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಡೆಯಬಹುದು. ಬ್ಲಾಗ್ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮಯ ಸಡಗರವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದು ಸರಿಯಾದುದಲ್ಲ.

ಓದುಗರ ಪ್ರೀತಿ, ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಬ್ಲಾಗಿನ ಮೂಲಕವೇ ನಡೆಸೋಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಯಾವ ಆರ್ಥಿಕ ಹರ್ಡಲ್ಸ್ ಅಡಚಣೆಯಾಗದು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು (ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ) ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಳನ್ನು ಚಂದಗಾಣಿಸಿ ನೀಡಬೇಕೇ ವಿನಃ ಚಂದಾ ಕೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಚಿಕೆ ಎಂದು ಕಾಯುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಡಗರ ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬೆರಳಿನ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿನಷ್ಟು ದೂರ!

ಇನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮನದ ಗೂಡಿನಲಿ ಕಲರವ-ಸಡಗರ ಇಂಚರಿಸಲಿವೆ. ಸಡಗರ ಬಳಗದ ಮನದಾಗಸದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಗಳ ಮೋಡ ದಟ್ಟೈಸಿವೆ.

`ಕಲರವ’ ಬ್ಲಾಗ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಳೆಗಾಲದ ಆರಂಭದ ದಿನದಿಂದ ಹನಿಸಲಿವೆ!

…………………………………………

ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ‘ಸಡಗರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ಮುದ್ರಣ ಕಂಡು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಾನಾ ಸಾಹಸ, ತುಂಟತನ, ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ, ತೆವಲುಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಈ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಕಾಣಲಿವೆ. ಜೂನ್ ಒಂದರಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ‘ಕಲರವ’ ಬ್ಲಾಗು ಅರಳಿಕೊಳ್ಳಲಿದೆ. ಎಂದೂ ತೀರದ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಷರದ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಈ ಬ್ಲಾಗು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆ.

ಈ ಯುವ ಮನಸುಗಳ ‘ಕಲರವ’ಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಡದಷ್ಟು ನಿಷ್ಕರುಣಿಗಳು ನೀವಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.

– ಸಂಪಾದಕ

– ಇಂಚರ, ಬೆಂಗಳೂರು

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿದ ಸಿನೆಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ‘ರಾಮಚಂದ್ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ’.  ಮೆಹ್ರೀನ್ ಜಬ್ಬಾರ್ ಎಂಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರ.     ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಅಲೆಮಾರಿ ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆ ಇದು. ಗಡಿಭಾಗದಲ್ಲಿ Ramchand-Pakistani-1 ಇವರ ನೋವುನಲಿವು, ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಮನೋಜ್ಣವಾಗಿ, ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮ ನ   ಮೇಲೆ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ೭ ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನು(ರಾಮಚಂದ್) ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಟರ್ ಪಿಲ್ಲರ್ ಹಿಡಿದ ಈತನಿಗೆ ಗಡಿ ದಾಟಬಾರದು ಎಂಬ ಅರಿವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಗದ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆತನ ತಂದೆಗೆ ಮಗ ಗಡಿ ದಾಟುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕೂಗಿದರೂ ಕೋಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನು ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೇ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗಡಿ ದಾಟಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ಗಡಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೈನಿಕರು ಆ ಮಗುವನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ, ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ತಂದೆಯೂ ಕೂಡ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದೂ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಈತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಟದ ಕ್ಯಾಟರ್ ಪಿಲ್ಲರ್ ಆಯುಧದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.  ಇವರಿಗೆ ಸುನ್ನತಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಹಿಂದೂಗಳೆಂದು ಗೊತ್ತಾದರೂ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಡೆಯ ಸ್ಪೈಗಳಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಇವರನ್ನು ದೆಹಲಿಯ ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.  ತಂದೆಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ – ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಇನ್ನಿತರ ಕೈದಿಗಳ ಲೈಂಗಿಕ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಚಾವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ.  ಬಿಸ್ಕೆಟ್ಟಿನ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಲೈಂಗಿಕವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ವಿಕೃತ ಕಾಮಿಯೊಬ್ಬ, ಆತನೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುವ ತಂದೆ.  ರಾಮಚಂದ್ ಹಾಗೆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಈ ವಿಕೃತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಿ ಹುಚ್ಚನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.  ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಮಗ ಕಳೆಯುವ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿಯಂತೂ ಮನೋಜ್ನವಾಗಿದೆ.  ಒಂದು ಕಡೆ ಈ ಹುಚ್ಚನ ಆರ್ಭಟ, ಇತ್ತ ಕಡೆ ಈ ವಿಕೃತ ಕಾಮಿಗಳ ಕಾಟ, ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ದಾದಾಗಿರಿ ಹೀಗೆ….. ಮುಗ್ದ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ಒರಟು ಹುಡುಗನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಪರಿಯಂತೂ ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ ತೆಗೆದಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಇಬ್ಬರ ಜೀವನ.

ಇತ್ತ ಕಡೆ ತಾಯಿಗೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಗಂಡ ಮತ್ತು ಮಗ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ತಾನು ಕೂಡ ಬಾರ್ಡರ್ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ.  ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಕೆಯ ಗಂಡನಿಗೆ ವ್ಯವಸಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ.  ಪಂಚಾಯಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈಕೆಯೇ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಅವಳನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ತನ್ನವಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ದುರಾಸೆ ಆ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟಿರುವಾತನಿಗೆ.  ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಈಕೆಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೋಡಿ ಕನಿಕರದಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ೫-೬ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ಮಗ ಮತ್ತು ಗಂಡ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.  ಮಹಿಳೆಯ ನೋವನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಣಿಯ ಬಳಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.  ಅವಳಿಗೆ ಈ ಹುಡುಗ ದಲಿತನೆಂಬ ಅಸಹ್ಯ.  ಇವನು ರಕ್ಷಾಬಂಧನದ ದಾರವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ ಇವನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾಳೆ.  (ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಏನು ಆಗಬಾರದೆಂದು ಅವನ ಅಮ್ಮ ಕಟ್ಟಿರುತ್ತಾಳೆ).  ಆದರೂ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಒಂದು  ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.  ಹಾಗೆಯೇ ಇವನನ್ನು ಬಹು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೇರೆಯವರ ದೌರ್ಜನ್ಯದಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ.  ಅವಳದೊಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆ, ಈ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.  ಆದರೂ ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಓಡಿಹೋಗಲು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಇವನ ಕೈಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರಕ್ಷಾಬಂಧವನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ.  ಆಗ ಇವನ ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ramchand-pakistani-wallpaper

ಮುಗ್ಧ ಬಾಲಕ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ,  ಇವನಿಂದಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರುವಂತಾಯಿತು ಎಂದು ಅಪ್ಪನ ಅಸಹನೆ, ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು (ತಂದೆಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ), ಅವನ ಚಟಗಳಿಗಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಮುಂತಾದವನ್ನು ಮಾರುವುದು, ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪೇದೆಗಳೊಟ್ಟಿಗಿನ ಗೆಳೆತನ, ಅವರ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯಲು ಪಾಡು ಪಡುವುದು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೋವಿದ್ದರೂ ಮಗನಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ತಂದೆ ಕಲಿಸುವಾಗಿನ ಆ ಕ್ಷಣ…….ನಮ್ಮನ್ನು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಜೈಲಿನ್ನೇ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದಿವಸ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದು.  ತಂದೆಗೆ ಆ ಅವಕಾಶ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ.  ಆಗ ಮತ್ತೆ ಬಾಣಲೆಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. 

ಎಲ್ಲೂ ವಿಷಯವನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಎಳೆದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಸಿನೀಮಯ ಅನ್ನಿಸುವಂತಹ ಚಿತ್ರಣವಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನಾಗಲೀ, ಭಾರತವನ್ನಾಗಲೀ ದೂಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹಳ ನೈಜ ಅಷ್ಟೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಹಳ ಚಿಂತನೆಗೀಡಾಗುವುದಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಉಭಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಣಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಸಮರದಲ್ಲಿ, ಇವತ್ತಿನ ದಿವಸ ಯಾರು ಉಗ್ರರೋ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮುಗ್ದ ಜನರ ಬವಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಈ ಚಿತ್ರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

– ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ, ಕುಂದಾಪುರ

ಅಪ್ಪನ ಬೈಗುಳ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಚಿಕ್ಕದು, ಅಕ್ಕನಿಂದ ಪತ್ರ ಬಂದಿತ್ತು ಅಕ್ಕನೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಂತೂ ದೊಡ್ಡ ಧೈರ್ಯಸ್ಥೆ! ಅಷ್ಟುವರ್ಷ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕಿದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾಯಾಮೃಗಕ್ಕೆ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಕಟ್ಟು ಪಾಡಿನ ಲಕ್ಷಣ ರೇಖೆಯನ್ನು ದಾಟಿದವಳು. ಸದಾ ಮುಗುದೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಅಂತಹ ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ ಮಹಾನ್ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರೇಮವೆಂದು ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟಿದ್ದೆ!flower

ಅಪ್ಪನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ’ಆದದ್ದು ಆಗಿ ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನಾದರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇರೋಣ….’ ಎಂಬ ಸಂಧಾನ ಪತ್ರ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಪತ್ರಗಳ ಬಿಸಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಕೋಪದ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ಇನ್ನು ಕರಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದಳು.

ಅವಳಿಗಾಗಲೇ ಈ ಬೈಗುಳ. ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಕಸಿವಿಸಿ, ಅವರು ಬೈದ ಮಾತುಗಳು ನನಗೂ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರೇಮವೆಂದೊಡನೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಮಾಮೂಲಿ ಮಾತುಗಳಿರಬಹುದು ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದಿರುವ ನನ್ನಂತವಳಿಗೆ ಇದು ಚುಚ್ಚುವ ಈಟಿಯಂತದ್ದು. ಅಸಲು ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲಿಷ್ಟು ದ್ವೇಷ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹರೆಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರೂ ಪ್ರೇಮಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಪ್ರೇಮದ ಗಾಢತೆ, ಅದರ ಸವಿಸ್ಪರ್ಶ ಅವರೂ ಅನುಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ನಿರ್ಭಯತೆಯಿಂದ ತಂದೆಯೆದುರು ಹೇಳುವಂತಹ ಅಕ್ಕನ ಧೈರ್ಯ ಧಿಮಾಕು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ. ಆ ಭಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇಷ್ಟು ದಿನ ತಂದೆ ತೋರಿದ ಪ್ರೀತಿಯೆ ಅಂತಹ ಮಾತಾಡದಂತೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವುದು.

ಹೌದು…. ತಂದೆಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಗಾಧ ಪ್ರೀತಿ. ಅಕ್ಕ ಹೋದ ಮೇಲಂತೂ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿದೆ. ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಬರುವವರಲ್ಲ ಅಲ್ಲದೇ ಜಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮದುವೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ
ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ನಿರ್ಣಯದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವುದು ಅನುಮಾನವೇ!  ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ‘ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಬಂದವರ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡಂತೆ’. ಆದರೆ ನನಗೆ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚವೂ ನಂಬಿಕೆ, ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಎಕನಾಮಿಕ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅವನ ಫೋಟೊ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಅವನ ತುಟಿಯಂಚಿನ ಮುಗ್ಧ ನಗು ಸೂಜಿಗಲ್ಲಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು, ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಮನ ತಲೆಬಾಗಿತ್ತು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೇಳೆಬೇಕೆಂದರೆ ಆತನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ ರಹಸ್ಯವೇನೋ ಆತನಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಆತನ ನಡೆ, ಮಾತು, ನಗು, ದಿರಿಸು ಏನೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆತನೆಂದರೆ ನಂಗಿಷ್ಟ.

ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಅನುಮಾನದ ಮೊಳಕೆ ಎದೆಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಆತನೊಳಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವನೆ ಇದೆಯಾ ಎಂದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅದನ್ನು ಅವನ ಬಳಿ ಕೇಳಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಇಂಟ್ರಾವರ್ಟ್ ಮನಸತ್ವಕ್ಕೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದಾ ಇಲ್ಲವಾ ಎಂಬ ಭಯ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಅವನು ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾದಾಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಅದೂ ಕಾಲೇಜ್ ಡೇ ದಿನದ ಫೋಟೊ ಆಲ್ಬಮ್‌ನಿಂದ ಆತನ ಫೋಟೊ ಕದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಲೀ, ಲೆಟರ್ ಮೂಲಕ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಂತ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಲೀ ಮಾಡಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆತ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನೋಡುವ ನೋಟದಲ್ಲಿನ ಚಿಲುಮೆ, ನೀಡುವ ಗೌರವ, ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ಅವನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂಬ ಮಾತು ಮಾರ್ದವಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆತನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಅವನಾಯಿತು. ಓದಾಯಿತು ಎಂಬಂತಿರುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನಂತೆಯೇ ಶುದ್ಧ ಇಂಟ್ರಾವರ್ಟ್ ಇರಬೇಕು. ಅವನೊಳಗಿರುವ ನನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದೇ ಅಡ್ಡಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ವಿಲಪಿಸುವ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ. ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಆತ ನೋಡಿದ ಚಿಕ್ಕ ನೋಟವನ್ನೂ ಕೂಡ ಮನಸ್ಸು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೃದಯ ನವಿಲುಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತದೆ. ಅಬ್ಬ! ಪ್ರೇಮವೇ, ನಿನ್ನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕಲಹರಿ ಇಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ಮನ ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಎಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ! ಅಂತಹ ಅನುಭವ ಪಡೆಯದ ಜೀವಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ ನನ್ನೊಳಗೆ.

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಸ್ನಿಗ್ಧ ನಗುವಿನ ಚಿಕ್ಕ ಫೋಟೋನೇ ನನ್ನ ಆಸ್ತಿ. ಅವನ ನಗುವಿನೊಳಗೆ ಮುಳುಗಿ ಒದ್ದೆ ತಂಪಿನ ಸುಲ್ಹ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಖುಷಿಯಾದಾಗ ದುಃಖವಾದಾಗ ಏನೂ ಭಾವನೆ ಮೂಡದಿರುವಾಗ – ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನೊಳಗೇ ಇರುವಾಸೆ ಮನಸ ಬಸಿರಿಗೆ. ಈ ಆಸೆಯ ಬಸಿರಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಯಾವಾಗ?

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಕಳೆಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ತಂದೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಎಂದಿನಂತಲ್ಲದೆ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬಂದರು. ಅವರು ತಂದ ಸುದ್ದಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಭ್ರಮಣೆಯಾದಂತಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದು ನನ್ನ ನೋಡಲು ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾನಂತೆ. ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ರೂಮಿಗೆ ಓಡಿದೆ. ಅವರು ನಾಚಿಕೆ ಅಂದುಕೊಂಡರು. ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಮನಸಾರೆ ಅತ್ತೆ. ಮನದ ರೋದನ ಮುಸಲ ಧಾರೆಯಾಗಿ ದಿಂಬನ್ನೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸಿತು. ಮೌನ ಎಷ್ಟು ಅಸಹನೀಯ! ಪ್ರೀತಿ ಅವನಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಹಾಳು ಭಯವಿದೆಯಲ್ಲ! ಭಯದ ಮಗುವಾದ ಮೌನದ ಹೊರೆಯಿದೆಯಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಸರಿಸುವವರು ಯಾರು? ಅವನಾ..? ನಾನಾ..?

ಗಂಡಸರಿಗೇನಾಗಬೇಕು? ಮರೆತೂ ಸುಖವಾಗಿರಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ಹೆಂಗಸಿನ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರೇಮವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅಂಟಿಕೊಂಡರೆ ಬಿಡದು. ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೃದಯದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಬಾಳಬೇಕು. ಆ ಹಾಳು ಹಾದರ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಖಂಡಿತ. ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬೇರಾರೂ ಬೇಡ. ಅವನಿಗೇ ಮೀಸಲಾಗಿದೆ ಈ ಬದುಕು. ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಲಾರೆ. ಬೇರಾರಿಗೂ ಒಲವಧಾರೆ ಎರೆಯಲಾರೆ.

ಆದರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ತಂದೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷ ಪೋಷಿಸಿದವರವರು. ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದವರು… ಹೇಗೆ ಎದುರಾಡಲಿ ಅಕ್ಕನಂತೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸಿದೆ. ಇಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿ ನಡುವೆ ಮೌನ ಭಾರ, ಅಸಹನೀಯ. ಅವನ ಬಳಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಭಯ, ಸಂಕೋಚ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು. ನನ್ನೊಳಗಿನೊಲವು ತಿಳಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ನಾಳೆ ಹೇಳುವೆನೆಂದರೆ ಬಾಳೆ ಕೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದೀತು. ಇವತ್ತೇ ಏನಾದರಾಗಲೀ ಹೇಳಿ ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.

ಒಂದುವೇಳೆ ಆತ ಒಲ್ಲೆ ಎಂದರೆ? ದಡ ಕಾಣದ ಹಡಗಿನಂತಾದೀತು ಮನಸು. ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಊಹಿಸಲೂ ನಿರಾಕರಿಸಿತು ಮನ.
……………….

ಪ್ರಿಯ ಸಖನಿಗೆ,
ಭರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಹೊರೆಯಾಗಿದೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ. ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಕಣ್ಣ ಕುಡಿಯಂಚಿನ ಪ್ರೇಮದಾಟ ಸಾಕು. ಹೃದಯದ ‘ನೀನೇ ಬೇಕೆಂಬ’ ಹಠ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನೊಳಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೇಮವಿದೆಯಾ? ಇದೆಯಾದರೆ ಹಂಚಿಕೋ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಈ ಪತ್ರ ಹರಿದು ಚೂರು ಮಾಡು.
        ನಿನ್ನ
        ಶರ್ಮಿಳ

ಹೀಗೆ ಬರೆದು ಮಡಚಿ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಕಾಲೇಜು ಬಿಡುವ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದೆ. ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕತೆ ಬದುಕು ಏನಾದೀತೋ ಎಂಬ ಭೀತಿ. ಆತನ ಉತ್ತರವೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಏನಾದರಾಗಲಿ ಇಂದೇ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿ ಹೋಗುವುದೆಂಬ ನಿರುಮ್ಮಳತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ.

ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜು ಬೀಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಗಸದ ತುಂಬ ಮೋಡ. ಸಣ್ಣ ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲೆ. ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜು ಗೇಟ ಬಳಿ ನಿಂತೆ. ತುಂಬು ಜನಸಂದಣಿ ಮಧ್ಯೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆತ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಹತ್ತಿರ. ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದಷ್ಟೂ ಹೆಚ್ಚುವ ಭಯ, ನಡುಕ.

“ಒಂದ್ನಿಮಿಷ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರ್ತೀರಾ?” ಕೇಳಿದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಮುಖಭಾವದೊಂದಿಗೆ ‘ಸರಿ’ ಎಂದನಾತ.

ಮೈದಾನದೆಡೆಗೆ ಏಕಾಂತವನ್ನರಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ, ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಊಟದೆಲೆಗೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿದಂತೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು ಮಳೆ.

flower ಮೈದಾನದ ಮೂಲೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ನೀಡಿದ ಪತ್ರ, ಆತನ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಆತನನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದೆ ಈ ಕಡೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆತನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮಳೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಅಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಆತಂಕವೂ! ಆತ ಓದುವುದ ಮುಗಿಸಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಮೊಗದ ತುಂಬ ಮಳೆನೀರು. ಅಳುತ್ತಿರುವನಾ? ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತು ಕಾದೆ. ಬರಲಿಲ್ಲ. ತಿರುಗಿ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಭಯವಾಯಿತು. ಆತನ ಬಳಿ ಓಡಿದೆ. ಆತನಿನ್ನೂ ತೊಯ್ಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ; ಬಯಲ ಮಧ್ಯದ ಮರದಂತೆ. ಅವನ ಶರಟು ಹಿಡಿದೆ. “ಏನಾಯ್ತು” ಕೇಳಿದೆ. ನಿರ್ಭಾವುಕ ನೋಟ ನನ್ನತ್ತ ಎಸೆದ. “ಸಾರಿ ಶರ್ಮಿಳ ಶರ್ಮಿಳ ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಇದೆ” ಅಂದ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ನೀರಹನಿಯಲ್ಲ ಪನ್ನೀರ ಸುರಿಮಳೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆನಂದದಿಂದ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತು. ಕ್ಷಮಿಸು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹೇಳದಿದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನನಗಿದ್ದ ಭಯವೇ. ನಿನ್ನ ನಿರಾಕರಣೆಯ ಭಯ. ನೀನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.”

“ಆದರೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ…” ಅಂದೆ.

“ಇವತ್ತೇ ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿದರೆ ಭಯ ಪಡಬಾರದು. ಇದೇ ನಾನು ಕಲಿತ ಪಾಠ.”

“ನನ್ನ ತಂದೆ ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೆ…?”

“ಒಪ್ಪಿಸುವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿದೆ.” ಅಂದ.

ಜಡಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒದ್ದೆಯಾದೆವು. ಇನ್ನು ಯಾವ ಬೆದರು ಮಳೇಗೂ ಬಗ್ಗುವವಳಲ್ಲ ನಾನು, ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಅವನಿರುವ ತನಕ…

ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ, ಕುಂದಾಪುರ

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೆಗೆಟಿವ್ ಆಗಿ ಯೋಚಿಸುವವರನ್ನು, ಪದೇ ಪದೇ ಸೋಲುವವರನ್ನು ಜಗತ್ತು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ದೂರ ಬರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಜನರಿಗೆ ‘ಅರ್ಜೆಂಟು ಕೆಲಸ’ಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಬೇಗ ಎರಡೂ ಕಾಲಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು ಕಾರಣಗಳು ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಸದಾ ನಗೆ ಬೀರುವ, ಗೆಲ್ಲುತಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಂಥ ಟ್ರೀಟ್ ಮೆಂಟ್ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರನ್ನು ನೋಡಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಿಲ್ಲಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಜೆಂಟು ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಂತು ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅಂಥ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುವ ದಾರಿ ಸುಗುಮವಾದುದಲ್ಲ.ಮೇಲಕ್ಕೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಕಂಡರೂroad_to_success ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಶ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ. ಬಾತುಕೋಳಿಯಂತೆ ಸಲಿಲವಾಗಿ ಈಜುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪಟ ಪಟ ಬಡಿಯುವ ಕಾಲಿನ ಶ್ರಮ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಗೆಲುವಿಗೆ ಅವರು ಕಂಡ ಕನಸಿನ ಬೀಜ, ಕನಸನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದ ಶ್ರಮ, ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟ ರಾತ್ರಿಗಳು, ಪಟ್ಟ ಅವಮಾನಗಳು, ‘ಈ ಗುರಿ ಅಸಾಧ್ಯ’ ಎಂಬ ಲೆವೆಲ್ಲಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಉತ್ಸಾಹದ ಬುಗ್ಗೆಯೊಡೆದು ಸಾಧಿಸುವ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇವ್ಯಾವುದೂ ತೋರದು.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿರುವುದು ಸಹಜ. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಕನಸಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇ ಉಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವನವನ್ನು ಮಾಮೂಲಾಗಿ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವರು ಅದರಿಂದಲೇ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಚಿಕ್ಕ ಸೋಲು ಎದುರಾದೊಡನೆ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಗಾಜು ಮುಚ್ಚಿದ ಕಾರಿನೊಳಗಡೆ ಹಾರುವ ನೊಣ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ಒಳಗಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೇ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಆಗುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ರೊಟೀನ್ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ. 

ಮೊದಲು ಕಂಡ ಕನಸು ಅನನ್ಸಾಗಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆಯಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಸಮಯ, ಪಡಬೇಕಾದ ಕಷ್ಟದ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆವಾ ಎಂದು ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ಹಠ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮೂಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲೆದುರಾಗುವ ಸೋಲುಗಳನ್ನು ತಾತ್ಮಾಲಿಕ ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಬೇಕು. ಮಹಾನ್ ಆಟಗಾರರಲ್ಲಿ ಚಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಹೆಸರಾದ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡುಲ್ಕರ್ ಸಹ ಶೂನ್ಯದಿಂದಲೇ ಟೆಸ್ಟ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂಬುದು ನೆನಪಿರಲಿ. ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ದನಿಯನ್ನು ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ‘ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಅಂದಾಜಿಗೆ ಸಾವಿರದೈನೂರು ಕೋಟಿಗೆ ಒಡೆಯನಾಗಿರುವ ಶಾರುಕ್ ಚಿಕ್ಕ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಲೇ ಪದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದು. ಅವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ರಂಗದಲ್ಲೆದುರಾದ ಸೋಲಿಗೆ ಹೆದರಿ ‘ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನಿಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಊಹಿಸಬಲ್ಲಿರಾ?

ದೇವರು ಬದ್ಕೆಂಬ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆ ಕೊಟ್ಟು ಏನಾದರೂ ಬರೀರಿ ಎಂದರೆ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟದನ್ನು ಯಾಕೆ ಬರೆಯುವಿರಿ? ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಕಾಣಿರಿ ಎಂದವರು ಶಂಕರ್‌ನಾಗ್. ಬೆಳಿಗೆ ಏಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡಬೇಕು. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಬರೀ ಹಸಿವು, ಕಾಮ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲ. ನಾಳಿನ ಸೊಗಸಾದ ಜೀವನದ ಕನಸು ಕಾಣಲು ರಾತ್ರಿಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಚಂದದ ಹಗಲುಗಳಿವೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಷ್ಟು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಅಂಕಿತಭಾವ, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಲ್ಲೇ ಇವೆ.

ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೈಡ್ ಮಾಡುವ, ಸೋಲುಗಳಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುವ, ತಮ್ಮ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಜಗತ್ತೇ ತಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಜತೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನೀಡುವ ಗೆಳೆಯ ಒಬ್ಬನಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ ಅಲ್ಲವಾ ಎಂದು. ನಿಜ ಅಂಥ ಸ್ನೇಹಿತನಿರಬೇಕು.

ಆದರೆ ಬೇರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು!

ಈಗಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಂತ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದೃಷ್ಟವೇ. ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ಸೋತಾಗ ಹೆಗಲಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಆಧಾರ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಅಂಥ ಸ್ನೇಹಿತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ‘ಅವನು’ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವನಾಗಿರಬೇಕು. ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳು, ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಮತೆ, ಮುನ್ನುಗ್ಗಿಸುವ ಛಾತಿ ಉಳ್ಳವನಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಅಂತಹ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುಲೋಸುಗ ನಾವು ಓದುತ್ತಿರಬೇಕು. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉಸಿರಿನಂತೆ ಜ್ಞಾನ ದಿನೇ ದಿನೇ ಮೆದುಳ ಜಗದೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತಿರಬೇಕು. ಎದುರಾಗುವ ಸೋಲುಗಳೆಲ್ಲ ಒಳಗಿಳಿಯುವಾಗ ‘ಅನುಭವ’ವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗಬೇಕು.

ಆಗ ಮನ ಮನದ ಒಳಗೂ ಮೂಡುವುದು ಬೆಳಕು. ಹೂದೋಟವಾಗುವುದು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಬಯಲು.

ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಬೆಳಕು ನೀಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವುದು ಬದುಕು!


Blog Stats

  • 69,008 hits
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2021
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930