ಕಲರವ

Archive for ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 26th, 2008

-ಆಕಾಂಕ್ಷ . ಬಿ

‘ಗಣಿತವೆಂಬುದು ಮೊದಲೇ ಉಕ್ಕಿನ ಕಡಲೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಗಣಿತ, ಲೆಕ್ಕ ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೆ. ಅವರೆಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರೂ ಲೆಕ್ಕ ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಕದ ವಿಷಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಬಯಾಲಜಿಕಲ್ ಕಾರಣಗಳು ಇವೆ. ಹುಡುಗಿಯರ ಮೆದುಳಿಗೇ ಗಣಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಮುನಿಸಿದೆ. ಅವರದು ಭಾವ ಪ್ರಧಾನವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ.’ ಎಂಬ ವಾದ ತುಂಬಾ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ, ಪಿಯುಸಿಯ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷ ವರ್ಷವೂ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿ ವಿಜಯದ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಖಪುಟಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವರಾದರೂ ಹುಡುಗಿಯರಿಗಿಂತ ಹುಡುಗರೇ ಲಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮುಂದು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿತ್ತು. ಹುಡುಗರಿಗೆ ಗಣಿತವೆಂಬ ಉಕ್ಕಿನ ಕಡಲೆಯನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದ ಕಠಿಣ ‘ಹಲ್ಲು’ಗಳಿವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಬೇಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿರುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೇನೋ ಹುಡುಗಿಯರು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಅವರ ನಿಜವಾದ ಬಂಡವಾಳ ಬಯಲಾಗುವುದು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಿಇಟಿ, ಐಐಟಿ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಂತಹ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸಿಇಟಿಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗಿಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಐಐಟಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮೈಕ್ರೋಸ್ಕೋಪು ಹಿಡಿದು ಹುಡುಕಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ, ಬಯಾಲಜಿ ಹಾಗೂ ಕೆಲವು ಅಂಕಿಂಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ವಾದ ಮಾಡುವವರಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಈಗ ಈ ವಾದಗಳು ಪೊಳ್ಳು ಎಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯೊಂದರಿಂದ ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಗಣಿತವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರು ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಸ್ಕೋನ್ಸಿನ್ ಮ್ಯಾಡಿಸನ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಜಾನೆಟ್ ಹೈದ್ ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಪ್ರಮಾಣ ಶೇ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಮುಟ್ಟಿದ್ದು ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಗಣಿತ ಇಷ್ಟವಾಗದು ಎಂಬ ಅಭುಪ್ರಾಯ ಕಪೋಲಕಲ್ಪಿತವಾದದ್ದು ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಮೇರಿಕಾದ ಸುಮಾರು ಏಳು ಮಿಲಿಯನ್ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಅನಲೈಸ್ ಮಾಡಿ ಈ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಹೈದ್ ಅವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಗಣಿತದ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಬೇಧ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಸರ್ಗ ಮೆದುಳಿನ ವಿನ್ಯಾಸದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಭಿಮತ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಗಣಿತ ಕಷ್ಟವೆಂದೋ, ಅವರು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಹಿಂದೆ ಎಂದೋ ವಾದ ಮಾಡುವವರು ಮಂಡಿಸುವ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಸತ್ಯವೇ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಹೆಣ್ಣಿಗಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡು, ಆರ್ಥಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿ, ನೈತಿಕತೆಯ ಬಂಧನಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾವು ಗಮನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಇಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಮಾನದ ಪೈಲೆಟ್ ಸ್ಥಾನದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುವ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಇಂತಹ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ನಡೆಯಬೇಕೋ!

ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ!

ಪಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮರಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ತೀರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟರು. ಯಮದೂತರು ಅವರನ್ನು ನರಕಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ದೂಡಿದರು. ಮರಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಒಂದೇ ಸಮ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದರು. “ಏಯ್ ನನ್ನನ್ನು ನರಕಕ್ಕೆ ಏಕಯ್ಯಾ ತಂದಿರಿ? ನಾನು ಸ್ವಾಮಿ ಕಣಯ್ಯ, ಬಿಡಿರಯ್ಯ” ಭಟರು ಹೇಳಿದರು, “ಶ್! ಜೋರಾಗಿ ಒದರಾಡಬೇಡಿ. ಪಕ್ಕದ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ಮುಖ ಭಾವ!

ಚರ್ಚಿನ ಪ್ರಧಾನ ಗುರುಗಳು ಕಿರಿಯ ಪಾದ್ರಿಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ನೋಡಿ, ಸ್ವರ್ಗದ ವೈಭವವನ್ನು ಕುರಿತು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ ಜನ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ನೋಡಿಯೇ ಸ್ವರ್ಗ ಇದೆಯೆಂಬುದಾಗಿ ನಂಬುವಂತೆ ಆಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವರ್ಗದ ವಿಷಯ ಹೇಳುವಾಗ ನೀವು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
“ಇನ್ನು ನರಕದ ವಿಷಯ, ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಹೀಗೇ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು.”

– BALU PRASAD.R

It was in my list from two years- ‘IGNITED MINDS’ by Dr.Abdul Kalam. But somehow I couldn’t get it and I felt bad myself for that after reading it in just two days-a record duration in my experience. It is a book dedicated to an ignited mind, Snehal Thakkar of Anand in Gujarat, who was in her twelveth class in April 2002.

This book is an expression of Dr.Kalam’s faith in the potential of India and his countrymen. The narration is as simple as Dr.Kalam. The tone of narration is just this- Confidence, confidence, confidence. An ultimate soul of confidence and patriotism and a visionary who don’t age and is everready to sweat for the nation, was teaching me althrough the book. The humbleness and innocence in the narration makes you to hold the book unbothered by time.

In the very beginning itself, I was made to surrender to the author’s nobleness. I feel Dr.Kalam’s life is in his three lines- Dream,Dream,Dream; Dreams transform into Thoughts; And Thoughts result in Action. On 30 September 2001, on his way from Ranchi to Bokaro in Jharkand, he had a miraculous escape in a helicopter crash. That night, he was forced to sleep ahead of his usual time 1 a.m and he failed to wake up at 6a.m. In his dream, appeared five men- who symbolize the finest attributes of human mind- Mahatma Gandhi, Albert Einstein, Emperor Ashoka, Abraham Lincoln and Caliph Omar- among whom Emperor Ashoka had just returned from the battle of Kalinga- stood in a circle and went on a long conversation about violence, spirituality and science! How can a person survived out of a breathless disaster half a day before, slept with a tranquillizer dream that nobly? Can anyone of us dream of dreaming like that tonight? I Salute his Consciousness!


This book contains the insights that the author has gained from his meetings with children, saints, scientists, thinkers and others. I felt it has answers to many of the problems prevailing in our society and system today. Every chapter is a glimpse of Dr.Kalam’s Work and Vision. And he believes “There is no greater power in heaven or on earth than the commitment to a dream”.

The book is for the young bloods of India. A student in Dindigul asked Dr.Kalam ‘Who would be the the first scientist in the world?’, Dr.Kalam replied “Child is the first scientist”!!!. I bow to his way of thinking. Majority of the questions in the book are from students. A child told Kalam- “Big leaders in any field don’t come to us. Our PM never comes here. We want him, We want to talk to him”. The child’s urge to communicate was loved by Kalam and he discussed the incident with the then PM of India. Kalam says- “Nation ‘s wealth is the young generation of the country. Because children will have innovative ideas while Grownups tend to see more impossibilities”. He makes parents and teachers responsible for making the children good human beings and creative by nature respectively.

Dr.Kalam also touches upon the philosophy he believed and followed in his life. He insists on the lifestyle which answers the need within us. He suggests to interrospect ourselves before any action. He opines that the essence of all religions is the spiritual well-being and spirituality must form the foundation of secularism. He asks us “Oh my friends, why don’t you in every field integrate and grow instead of differentiating!”. There appeared a Saint within a Scientist to me.

This book details you about meetings of the author with many saints and thinkers. The author pays his gratitude to the great mathematicians, scientists and astrologers our nation has seen. He remembers three visionary scientists- Dr.D.S.Kothari, Dr.Homi.J.Bhabha and Dr.Vikram Sarabhai who set up DRDO, DAE and ISRO. He scans the resources of each and every state right from Tamilnadu to the then newly formed state of Jharkhand.

The book also deals with Dr.Kalam’s Vision 2020. He has aptly pointed out the problems we are facing and has found out the solutions. He picturizes the roadmap for Developed India by 2020 in his narration. More than the problems outside- globalization, recession, inflation, insurgency and so on- he is concerned about the inertia that has gripped the national psyche, the mindset of defeat. He says- “We survived as a nation the onslaughts of the invaders. We have also learnt to adjust to the rifts and divisions in our own society. But in the process of all the adjustments, we also lowered our aims and expectations”. He feels that the fragmented thinking, compartmentalized planning and isolated efforts have laid India down.

Kalam opines- “A strong nation must have three things- Collective pride in acheivements, Unity, Ability for combined action”. He replies to Dr.Amartya Sen’s comment that “Nuclear test by India in1998 is ill conceived” as “Strength respects Strength not Weakness”. He foresees- “ In 21st century, a new soceity is emerging where knowledge is the primary production resource instead of capital and labour”. Kalam sees Development as a security-centric phenomenon- from poverty to food security, social security and thereafter national security. He wishes to see the developed India with prosperous villages and zero rural-urban migration, industries providing value addition to our resources and Indian goods bieng sold out in world market.

To achieve this he emphasizes- “We need to adopt the implementation of our programmes and policies into a mission mode. We need to realize that missions are always bigger than organizations; just as the organizations are always bigger than the individuals who run them. The motive force has to be love for the country”.

Let me recite few lines from the ‘Song of Youth’-
I am one of the citizens of a billion,only the vision will ignite the billion souls.
It has entered into me,the ignited soul compared to any resource,
is the most powerful resource on the earth, above the earth and under the earth.
I will keep the lamp of knowledge burning to achieve the vision- Developed India.

ಟ್ಯಾಗ್ ಗಳು: ,

– ಸುಪ್ರೀತ್.ಕೆ.ಎಸ್

‘ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ನೆಗಿ ಮೆಲ್ಲನ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಉಪನ್ಯಾಸ ಸರಣಿಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬರ ಹಾಗೆ ತನ್ನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಧ್ಯಾಪಕರೊಬ್ಬರು ‘ಇದೇ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸ’ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಚರ್ ಕೊಡಬೇಕು. ತಾವು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ತಮಗೆ ತಮ್ಮಿಡೀ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಂಗತಿಗಳ್ಯಾವುವು ಎಂಬ ವಿವೇಚನೆ ನಡೆಸಲು ಅಧ್ಯಾಕಪರಿಗೆ ಇದು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ, ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಮುಖವಾಡದಾಚೆಗಿನ ತಮ್ಮ ಲೆಕ್ಚರರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಚಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ್ದು .

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹದಿನೆಂಟು ೨೦೦೭ರಂದು ‘ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಿದವರು ಮೆಲಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೈನ್ಸ್ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಂಡಾಲ್ಫ್ ಫೆಡ್ರರಿಕ್ ಪೌಚ್. ಅವರ ಉಪನ್ಯಾಸ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಅದು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸ ಎಂದು ‘ಕಲ್ಪಿಸಿ’ಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಿದ್ದರೆ ರ್‍ಯಾಂಡಿಗೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಭಾಷಣ ನೀಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಯಕೃತ್ತಿನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆತನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳು ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್. ಸಾವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಡುವುದು ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಸಾವು ಡೇಟು ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ ನಂತರ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಬೇರೆ.ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಅದಮ್ಯ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ರ್‍ಯಾಂಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು.

ರ್‍ಯಂಡಿ ಅಂದು ತನ್ನ ‘ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರಿನಲ್ಲಿ’ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ. ತಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಕಾರ ಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ನನಸಾಗದ ಕನಸುಗಳ ಮೈಯನ್ನು ತಡವಿದ. ಅತನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ರ್‍ಯಾಂಡಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ನಂತರ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿದ ರ್‍ಯಾಂಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದು ಇಡೀ ಸಭಾಗಂಣದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸದ್ದು. ‘ಅದನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ’ (make me earn it) ಎಂದ ರ್‍ಯಾಂಡಿ. ಕೇಳುಗರು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿದರು, ‘ನೀವದನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ’ (you did). ಅನಂತರ ತನ್ನ ಉಪನ್ಯಾಸ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಪೌಚ್. ತಾನು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಳೆದಿರುವ ನಿಲುವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ. ಸಾವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ‘ಜಗತ್ತು ಶೂನ್ಯ, ದೇಹ ನಶ್ವರ, ದೇವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದು ಬಡಬಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಸಾವಿನ ಏಜೆಂಟರು ತನ್ನ ದೇಹವಿಡೀ ವ್ಯಾಪಿಸಿದರೂ ತಾನೆಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಿಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಮು ತೆಗೆದ. ಅರಳು ಹುರಿದ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಕೇಳುಗರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆತನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನಗು ನಗುತ್ತಾ, ಆತನ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಂಡಂತಹ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕನಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಾರಗೊಂಡ ಕೆಲವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರ್ಯಾಂಡಿ ಬದುಕಿನ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನಸನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಗೋಡೆ ಅಡ್ಡ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ನಾವು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತಡೆಯಲ್ಲ. ನಾವು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ನುಗ್ಗಿದಾಗ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬಹುದು. ಗೋಡೆ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಗಾಢವಾದ ಕಾಂಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಪಾಠ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಆತನಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಪಡೆದ ಸಂಗತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ತನ್ನ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳ ಭಾಷಣದ ತುಂಬಾ ರ್‍ಯಾಂಡಿ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನಸು ಕಾಣುವ, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಚಲನವನ್ನೇ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಯು ಟ್ಯೂಬ್, ಗೂಗಲ್ ವಿಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿನ ಆತನ ಉಪನ್ಯಾಸವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರ ಆರು ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಆತನ ಉಪನ್ಯಾಸದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವಾಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಜರ್ನಲ್ಲಿನ ಅಂಕಣಕಾರ ಜೆಫ್ರಿ ಜಾಸ್ಲೋವ್ ಎಂಬುವವರು ಆತನ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿರುವ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ‘ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಲೆಕ್ಚರ್’ ಎನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

‘ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಯಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಸ್ತುವೆಂದರೆ ಸಮಯ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ನೀವಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸಮಯ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಪೌಚ್, ಸಾವು ತನಗೆ ನೀಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆರು ತಿಂಗಳ ಸಮಯವನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಕಳೆಯಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಡದಿ ಜೈ ಹಾಗೂ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ದಿನದ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಮೊಟರ್ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೆಫ್ರಿಗೆ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಕಡೆಯ ಘಳಿಗೆಯನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಅವರದಾಗಿತ್ತು.

ಬದುಕಿನ ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೆ ಜೀವನೋಲ್ಲಾಸದ ಕಾರಂಜಿಯಂತೆ ಪುಟಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರ್‍ಯಾಂಡಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾವು ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುವಷ್ಟು ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದವ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದವ. ಸಾವಿನೊಂದಿಗಿನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಘನತೆಯ ಸೋಲನ್ನು ಅಪ್ಪಿದವ. ಇದೇ ಜುಲೈ ೨೫ ರಂದು ತನ್ನ ನಲವತ್ತೇಳನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ ಪೌಚ್ ಸಾವಿನೆದುರು ಮನುಷ್ಯ ಮೆರೆದ ಔದಾರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಆತ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆತನ ಉಪನ್ಯಾಸವಿದೆ, ಆತನ ಬದುಕಿನ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲ?

– ರಂಜಿತ್ ಅಡಿಗ

“ದುರದೃಷ್ಟ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಅದೃಷ್ಟ ಅನ್ನೊದು ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.”

ಲೇಖಕನೊಬ್ಬನ ಸಾಲುಗಳಿವು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹಲುಬುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು.

“ಪ್ರತಿಭೇನೂ ಇಲ್ಲ.. ಏನೂ ಇಲ್ಲ.ಬರೇ ಲಕ್ಕಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಮಾರಾಯ..”ಅಂದುಕೊಂಡೋ, ಇಲ್ಲವೇ “ನಾನೂ ಅವನೂ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ವಿ.. ಅವನ ಲಕ್ಕು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು” ಅಂತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೇ ಕಟ್ಟಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ದುರದೃಷ್ಟ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಅತಿಥಿ.ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಅದರ ಕೆಲಸ. ಅಡ್ಡದಾರಿಯ ಸೂತ್ರಕ್ಕೆ, ಕಷ್ಟಪಡದೇ ಸುಲಭ ತುತ್ತಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಕೂಡಲೇ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುವವರೆಲ್ಲರೂ ದುರದೃಷ್ಟವಂತರೇ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದೃಷ್ಟ ಅಂದರೆ ಏನು?
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಧಃಪಾತಾಳಕ್ಕಿಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ತುದಿ ಮುಟ್ಟಿದವರನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಬದುಕನ್ನು ಉನ್ನತ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ
ನೋಡಿರುತ್ತಾನಾತ. ಅವನಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿವುದೂ ಗೊತ್ತು. ದುರದೃಷ್ಟದ ಹಟವೂ ಗೊತ್ತು. ಅದೃಷ್ಟ ಅಂದರೆ “ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ಸಂಗಮ” ಅಂತ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಡೆಫಿನೇಶನ್ ಹೇಳಬಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆಯಿದೆಯಲ್ಲ.. ಅದು ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು.
ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಎವರೆಸ್ಟ್ ಹತ್ತಿ ಬಿಡಬೇಕು, ಯಶಸ್ಸಿನ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದಿರಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅಲೋಚಿಸುವವರು ಅದಕ್ಕೆ ತನಗೆ ಅರ್ಹತೆಉಂಟಾ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿದೆಯಾ? ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಅದೇ ಫೀಲ್ಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು, ಅನುಭವಸ್ಥರು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಬಲ್ಲ ಛಾತಿ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ತಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದಿದೆಯಾ?

ದಿಢೀರ್ ಯಶಸ್ಸು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಬಿದಿರು ಮರವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯ ಬಿದಿರುಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಚೀನಾದ ಬಿದಿರು ಬೀಜ ಹಾಕಿ ನೀರು ಹಾಕಿ ಪೋಷಿಸಿದರೂ ಗಿಡವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ವರ್ಷ.. ಎರಡು ವರ್ಷ.. ಮೂರು ವರ್ಷ… ನಾಲ್ಕು… ಉಹುಂ.. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಏಳು ವರ್ಷದ ತನಕ ಬೀಜ ಹಾಕಿದ ಜಾಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಸಸಿಯೂ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಏಳನೆಯ ವರ್ಷವಿದೆಯಲ್ಲ.. ಆಗ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಸಸಿ ಕುಡಿಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಅದರ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಹಳ ಕ್ಷಿಪ್ರ. ಕೇವಲ ಏಳು – ಎಂಟು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಎತ್ತರವನ್ನು ಬೆಳೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಯಶಸ್ಸೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ?

ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬೆಳೆವ ವೇಗಕ್ಕಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೆನೋ ಎಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತದಲ್ಲ ಆ ಬೀಜ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಣಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಗುರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿರಬೇಕು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ತುದಿಮುಟ್ಟಿದ ಮಹಾನುಭಾವರ ಬಗ್ಗೆ ಹಲುಬುವ ಮಾನಸಿಕ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡಬಾರದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಇದೂ ಒಂದು ಮಾನಸಿಕ ದುರ್ಬಲತೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತಿರುತ್ತೇವೆ. ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ಇಂತಹ ಧೋರಣೆ ಅವರನ್ನು ಪಲಾಯನವಾದದತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ಇದು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರತಿಭೆ ಒಳಗಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಹಲವಾರು ಹಾದಿಗಳೂ, ಆಕಾಶದಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸಂಬದ್ಧ ವಿಚಾರಸರಣಿಗೆ ಸೋಲದೇ ವಿಜಯದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. “ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗೆ ಕರೆ ಬಂದಾಗ ಓದಿಕೊಂಡರಾಯ್ತು.. ಈಗ್ಲೆ ಏನವಸರ?” ಎಂದುಕೊಂಡು ದಿನಗಳನ್ನು ಜಾರಿಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡುವ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರೇನು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಎಂಬುದು ಅವಕಾಶ. ಓದು ಅನ್ನುವುದು ಸಿದ್ಧತೆ.
ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶದ ಸಂಗಮವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸು; ಅದೃಷ್ಟ!

ಇನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ ತೋರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಎಂದುಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನದಿಂದಲೇ (ಅರ್ಧ-ಒಂದು ಘಂಟೆಯಾದರೂ ಸರಿ) ಓದುತ್ತಾ ಬಂದರೆ ಯಾವ ಅದೃಷ್ಟ ದ ಮೇಲೂ ಡಿಪೆಂಡ್ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ?ಲಕ್ಕಿನ ಸಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳಬೇಕಿಲ್ಲ..

ಬದುಕು, ಹೆಗಲಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಗೆಳೆಯನಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತದೆ.


Blog Stats

  • 69,182 hits
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2008
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Top Clicks

  • ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ