ಕಲರವ

ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರ: ಓ ನಗರವೇ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ನೀ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೋ!

Posted on: ಜುಲೈ 31, 2008

ಓ ಮಾಯಾಂಗನೆ ನಗರವೇ!

ನಾನು ಕಲಾವಿದ. ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲವಾ?ಊರೆಲ್ಲಾ ಸವಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ದಣಿವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸವಿಗನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿಯ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣದ ಕುಂಚದ ಸ್ಪರ್ಶ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಗೀಚಿ ಬಿಸಾಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗಂಟೆ ಗಟ್ಟಲೆ ಧ್ಯಾನಸ್ಥನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ನಿಸರ್ಗದ ನಾಡಿ ಮಿಡಿತಕ್ಕೆ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನೇ ಶ್ರುತಿಗೊಳಿಸಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೌಕಿಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಊರ ಹೊರಗಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಯನ್ನು ಕಟೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಮೂರ್ತ ಭಾವಕ್ಕೆ ಆಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ತಿಕ್ಕಿ ತೀಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಹ ಪರವನ್ನು ಮರೆತು ಯಾವುದೋ ಪಾತ್ರದ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನಂತೆಯೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆಯೂ ಹುಚ್ಚುಹುಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ನೆನಪಾಯಿತಾ? ಹ್ಹಾ! ನಾನು ಅದೇ ಕಲಾವಿದ.

brown-city-1.jpg

ನೀ ಹೇಗಿದ್ದೀ? ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೂ ಬಹುಶಃ ನಿನಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ. ಲಕ್ಷ ಅಶ್ವಧ ಸಾರೋಟಿನಲ್ಲಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುವೆ. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ. ನಿನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ಕಸುವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಲೇ ಬೇಕು. ಈ ವೇಗ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ನೀನು ಅದೆಷ್ಟು ಬಲಿದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ. ಅದೆಷ್ಟು ರಾತ್ರಿಗಳ ಸವಿ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಸುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ. ಅವೆಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸುಖಗಳಿಗೆ ನೀನು ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ. ರಾಕ್ಷಸನ ರಭಸದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ. ನೀನು ಓಡುತ್ತಿರುವ ದಿಕ್ಕಾದರೂ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವೆ.

ನಿನ್ನ ಬೆಡಗು ಬಿನ್ನಾಣಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಅನೇಕ ವೇಳೆ ಮೈಮರೆತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮೋಹಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಎಂಥಾ ಕ್ರೂರತೆ ಇದೆ ಅನ್ನೋದು ತಿಳಿಯದೆ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ತನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೈನೆರೆದ ಯುವತಿಯರ ರಕ್ತದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೊಬ್ಬಿದ ಮಾಟಗಾತಿಯಂಥ ನಿನ್ನ ವಾಸ್ತವದ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ದಿಗ್ಮೂಢನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಆಕಾಶ ಚುಂಬಿಸುವ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಒಂದು ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯನ್ನೂ ಮಲಗಲು ಬಿಡದಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿಯಾದ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ನಿನ್ನ ರಸ್ತೆಗಳು, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವ ನಿನ್ನ ಕಾಂತಿ, ಝಗಮಗಿಸುವ ನಿನ್ನ ಒಡವೆಗಳು- ಊಹುಂ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪದಗಳಿಲ್ಲ. ಹೌದು, ಕವಿಯೂ ಸೋಲುತ್ತಾನೆ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ.
ನಿನ್ನ ಪರಿವಾರವಾದರೂ ಎಂಥದ್ದು? ನರ ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಯುವಕರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕಿನ ಕಠಿಣತೆ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ, ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ನದಿಯ ವೇಗ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ತುಡಿತ. ಅವರಿಗೂ ನೀನು ನಿನ್ನ ರಾಕ್ಷಸ ಹಸಿವೆಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುವೆ. ರಾಕ್ಷಸನ ಹಸಿವಿರುವವನು ರಾಕ್ಷಸನ ಹಾಗೇ ದುಡಿಯಬೇಕು, ರಾಕ್ಷಸನ ಹಾಗೇ ತಿನ್ನಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ? ಅವರೂ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಹೆಸರಿನ, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಹಣದ ಕಂತೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಮನಃಶಾಂತಿಗಳ ಹಿಂದೆ ರೇಸಿಗೆ ಬಿದ್ದವರ ಹಾಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವೂ ಸಹ ಗಳಿಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತುಗಳೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ! ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಅವರಿಗೆ ಕೂತು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ವ್ಯವಧಾನವನ್ನೂ ನೀನು ಕರುಣಿಸಿಲ್ಲ. ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂತವನನ್ನು ಹೂತು ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತೀಯೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಓಟದ ಚಿಂತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಾದಿಗಿಂತ ಹೆಜ್ಜೆ ಸ್ಪಷ್ಟ.

ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು. ಹೀಗೆ ಕುಳಿತು ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನಿನಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಾನೂ ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಯಾಗಿ ಓಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನಿನ್ನ ಆಸೆ. ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ ನನಗೆ ಓಡುವ ಉನ್ಮಾದವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೂ ಮಾಯಾ ಮೃಗವೇ ಕಾಣುವಾಗ ಓಡಬೇಕಿರುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ? ನೀನು ಓಡುವುದಕ್ಕೆ ಕೊಡಮಾಡುವ ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ಉಚಾವಣೆ, ಒಡ್ಡುವ ಸವಾಲುಗಳು ಇವೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದಿರುವ ಶುದ್ಧ ನಿರರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಯಾವ ಜಾಲವೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಾಣದು. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಬಂದು ನಿನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹಬ್ಬಿಸಿರುವ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೈ ಕಾಲು ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಕುಟುಕು ಉಸಿರಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಮರಣ ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನೆದುರು ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಮಾಯಾಂಗನೆ ನಗರವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ!

ಹೌದು, ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಿನ್ನ ಹಂಗಿನರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಯಾವುದು ಅಂತ. ನನಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದು ನಿನ್ನ ರೇಸಿನಲ್ಲಿ ಕುದುರೆಗಳಾಗಿ ಓಡುವವರಿಗೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಾನು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಗೇಲಿಯ ವಸ್ತುವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ. ಕುಡಿಯಲು ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟ ತಾಯಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷವ ಬಿತ್ತಿದರೆ ಯಾವ ಮಗುವಿಗೆ ತಾನೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಾನು ನಿರುಪಯುಕ್ತ ಕ್ರಿಮಿಯಾಗಿ, ಆಸರೆಗೆ ಹಂಬಲಿಸಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಪ್ಯಾರಸೈಟ್ ಆಗಿ, ಓಡಲು ಬಾರದ ಹೆಳವನಾಗಿ, ಪರಿಶುದ್ಧ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ. ತಮ್ಮ ಓಟ ನನಗೆ ಆದರ್ಶವಾಗಲಿ, ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವರು ತೀರಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮರುಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಧ್ಯಾನ ಅವರಿಗೆ ಸೋಮಾರಿತನವಾಗಿ ಕಂಡರೆ, ನನ್ನ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅವರು ಮುಖಹೇಡಿತನದ ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯನ್ನು ಅವರು ಹುಚ್ಚಾಟ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅವರು ಹಾಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನ್ನ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ವಿಕಟ ಹಾಸವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರ ಮುಗ್ಧತೆಗಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುಕಂಪ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಓ ನಗರವೇ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ನೀ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೋ?

ಇಂತಿ,
ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ

2 Responses to "ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರ: ಓ ನಗರವೇ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ನೀ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೋ!"

ಗೆಳೆಯರೆ,
ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೇಖನಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತರ್ಮುಖಿಯವರ ಕವಿತೆ ಯಂತೂ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್..

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್… ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೀಗೇ ಇರಲಿ…

supreeth

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 69,005 hits
ಜುಲೈ 2008
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
%d bloggers like this: