ಕಲರವ

ಗೆಳೆತನ ನೀಡ್ ಶಿಪ್ ಅಲ್ಲ!

Posted on: ಏಪ್ರಿಲ್ 19, 2008


ಮಾರ್ಚ್ ೨೦೦೮ರ ಸಂಚಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟವನ್ನು ಸ್ನೇಹದ ಬಗೆಗಿನ ಚರ್ಚೆಗೆ ಮೀಸಲಿರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಗೆಳೆತನ ಎಂಬುದು ನೀಡ್‌ಶಿಪ್ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಶ್ರೇಯಸ್.ಕೆ.ಎಂ.

What is a friend?
I will tell you… It is someone with whom you dare to be yourself.
-Frank Crane

ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಂದರೆ ಯಾರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ವಿವರಣೆ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲವೇನೋ. ನಾವು ಯಾರೊಂದಿಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ನೈಜತೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ನಾವು ಏನಾಗಿದ್ದೇವೋ, ಹೇಗಿದ್ದೇವೋ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವವನು ಸ್ನೇಹಿತ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಯಾರು ಅಂತ ತಿಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಾನದಂಡಗಳು ಖಂಡಿತವಾಗ್ಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿರುವವನಿಗೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಇವು ಬಂದಿರುತ್ತವೆ. ‘ಜೇನು ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಯಾಗಿರುತ್ತಂತೆ ಕಣೋ’ ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಅಂದಾಗ, ‘ಜೇನು ಸಕ್ಕರೆಯಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಿಹಿಯಾಗಿರುತ್ತಾ’ ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತು. ಜೇನು ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಎಂಬ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಜೇನನ್ನು ಸವಿದವರಿಗೆ ಅನವಶ್ಯಕ. ಸ್ನೇಹವೆಂಬ ಜೇನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಬಗೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೊಡುವ ವ್ಯರ್ಥ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೈ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಂತೋಷ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದ… ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾನೂನು ತಂದ. ಒಂದು ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತಂದ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡ. ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ. ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ ಬದುಕುವುದನ್ನೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ. ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೋ ಏನೋ, ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪ ತಾಳಲಾರದೆ ಫ್ಯಾನ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ. ಫ್ಯಾನಿಗಿಂತಲೂ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಏರ್ ಕಂಡೀಶನರ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ. ಆ ಏರ್ ಕಂಡೀಶನ್ಡ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಿಸಿಲನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತದೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ‘ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್’ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಸಂತೋಷ ಎಂದರೆ…?

“ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಇನ್ನೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಸಾರ್… ದಯವಿಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಿ” ಕೇಳಿದ ಜಾನ್.

“ಖಂಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ ಸತ್ತಿರಬಹುದಾದವನಿಗೋಸ್ಕರ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪಣವಾಗಿಡುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ.” ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ ಕಮಾಂಡರ್ ಅವನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ…

ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡ ಆ ಯೋಧ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಶವವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದ. ಕಮಾಂಡರ್‌ನ ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು. “ಅವನಾಗಲೇ ಸತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ನಿನಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನೋಡು ನಾನೀಗ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಶವವನ್ನು ತರುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತಾ…?”

ಸಾಯುತ್ತಾ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯ ಉತ್ತರಿಸಿದ “ಖಂಡಿತವಾಗ್ಯೂ ಸರ್, ನಾನಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವನಿನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದ. ಅವನು ಹೇಳಿದ, ‘ಜಾನ್ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು, ನೀನು ಬಂದೇ ಬರ್ತೀಯ ಅಂತ'”.

ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುವಾಗಲೂ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತೇನೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಗೆಳೆತನದ ಕಲ್ಪನೆ ಅದರ ಮಾಧುರ್ಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಗೆ ‘ಬ್ರೇಕ್’ ಎಂಬಂತೆ ಒಂದು ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು: ಮನುಷ್ಯನ ಸಂತೋಷ ಇರುವುದು ಬಾಂಧವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ. (ನನ್ನ ಈ ಉತ್ತರ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೂ ಪಾಸ್ ಆಗೋದಕ್ಕೇನೂ ಕಷ್ಟ ಇಲ್ಲ… ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್ ಅಲ್ಲವೇ..?!) ಈ ಮನುಷ್ಯ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರೇಮ ಅಂದರೆ ಮಾತೃಪ್ರೇಮ. ಅದರ ನಂತರದ ಸ್ಥಾನ ಸ್ನೇಹದ್ದು.

ಸ್ನೇಹ ಅನ್ನುವುದು ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನುಭವ ಒಪ್ಪಿದ ಮಾತು. ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದಂತೆ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳವು. ಅವತ್ತು ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದ್ದೆ. ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಒಬ್ಬ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳ್ಯಾವೂ ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇಕೋ ಏನೋ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಉಜ್ಜುವ ಬ್ರಶ್ಯು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆದ್ದಿತ್ತು! ಅದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದೆ. ಅವನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸ್ನೇಹ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿತ್ತು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಆ ದಿನವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಎದ್ದೂ ಬಿದ್ದೂ ನಗ್ತೀವಿ. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಆ ಬ್ರಶ್ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು, ಸ್ನೇಹ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಕಾರಣವಿದ್ದು ಹುಟ್ಟುವುದು ಅಂದರೆ, ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೋ, ನಾನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಮೆಂಟಾಲಿಟಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತೀನಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಹುಟ್ಟುವುದು ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಅಲ್ಲ ಅದು ನೀಡ್‌ಶಿಪ್ ಅಷ್ಟೇ.

ಸ್ನೇಹದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನು ಬರೆಯೋದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಲೇಖನಿ ಕೂಡ ಒಪ್ಪುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದ್ದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಬಾರದು. ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ, ಟೀಮ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮ್ಯಾಚ್ ಗೆದ್ದರೂ ಸಚಿನ್ ಸೆಂಚುರಿ ಹೊಡೆಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸಲಿಕ್ಕೆ. ಲಾಸ್ಟ್ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕದ್ದು ಕಡಲೇ ಮಿಠಾಯಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ, ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಹೊಸ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಗಾಂಧಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕೆ, ಜೀವನ, ತರ್ಕ ಅಂತ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವೇದಾಂತ ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ, ಸೋತಾಗ ಹೆಗಲು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ, ಗೆದ್ದಾಗ ಸಂತೋಷ ಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಬೋರ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು ಅಲ್ಲವಾ?

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಅನುಭವಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಬಾಳುವುದೇನನ್ನು ತಾನೆ ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ? ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬಿಸಿನೀರು ಹಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಉಳಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಅದು ತಳ ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಲಗೆ ತುರುಕಲಾಗದೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, “ನೀರು ಉಳಿಸದೇ ಹೋದರೆ ನಿಂಗೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗ್ತಾರೆ.” ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗಿಗೆ ಬಂದು ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ನೀರು ಉಳಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ…

1 Response to "ಗೆಳೆತನ ನೀಡ್ ಶಿಪ್ ಅಲ್ಲ!"

liked most, friend is friend, your writing is very interesting, sensitive, liked very much

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s

Blog Stats

  • 69,004 hits
ಏಪ್ರಿಲ್ 2008
ಸೋಮ ಮಂಗಳ ಬುಧ ಗುರು ‍ಶು ಶನಿ ಭಾನು
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  
%d bloggers like this: