ಈ ಲೇಖನದ ಲೇಖಕರು ಅರುಣ್ ಕುಮಾರ್ ಢಗೆ.

ಪ್ರೀತಿ… ಈ ಪದವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜ. ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏಷ್ಟೇ ಬರೆದರೂ, ಓದಿದದರೂ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಲದು. ಈ ಹದಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮರ ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಿಯ ಅವಲಂಬನೆಗೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಮರ ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಿ ಬೆಳೆದಷ್ಟೂ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತೆ. ಅವುಗಳ ಸಂಬಂಧ ಇನ್ನೂ ಮಧುರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಡು,ಹೆಣ್ಣಿನ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯು ಸವಿದಷ್ಟೂ ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ, ಕಾಲ ಸವೆದಷ್ಟೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಹೃದಯಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಮೀಸಲಾದ ಭಾಷೆ. ಈ ಭಾಷೆಗೆ ಲಿಪಿಯಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಲ ಕಲಿತರೆ, ಮರೆಯುವುದು ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟ.

ಎಲ್ಲಾ ಹದಿವಯಸ್ಸಿನವರೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಂದು ಕಂಫರ್ಟ್ ಲೆವೆಲ್ (ಸಲುಗೆಯ ಮಟ್ಟ) ಅಂತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ತಲುಪಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂಥವರು ಜಂಟಿಯಾಗದೇ ಒಂಟಿಯಾಗೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆ ಮಾಡಿದರೂ ತಿರಸ್ಕೃತರಾಗಿ ವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇಂಥವರಿಗೆ ಮೋಹಲವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ತಮಾಷೆ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ‘ಅವರು’ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸಿ ನಕ್ಕುಬಿಡುವ ಹಗುರ ಹೃದಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವರು ಹೃದಯವಂತರೇನೋ ಸರಿ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇಂಥವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವರ ಪ್ರೇಮದ ದೋಣಿ ಹೃದಯದ ಭಾರಕ್ಕೆ ತೀರ ತಲುಪುವ ಮುನ್ನವೇ ಮುಳುಗಿ ಬಿಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವರಂತಾರೆ- “ಜೀವನ ಅಂದರೆ ತಮಾಷೆಯಲ್ಲ”. ಹಾಗಾದರೆ, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಗಂಭೀರವಾ? ಅಥವಾ ಬರೀ ತಮಾಷೇನೇ ಪ್ರೀತಿಯಾ? ನೀವೇ ಹೇಳಿ.

ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರು ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ‘ಒಬ್ಬರನ್ನು’ ಪ್ರೀತಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಓದು, ಭವಿಷ್ಯ, ಊಟ, ನಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪ. ಇಂಥವರು ಕೇವಲ ‘ಅವರ’ ಸುಖ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ಪ್ರತಿ ವಿಷಯಕ್ಕೂ “ಅವರು ನನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ” ಎನ್ನುವಂಥಹ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜೋಶನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. “ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ದೂರ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ…?” ಅಂತ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ… “ಖಂಡಿತ ನಾನು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖತನವೂ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಇವರು ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ‘ಅವರ’ ಜೊತೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರೀತಿ ಸೋತರೆ, ಅವರು ಮುಂದೆ ಬದುಕೋದಿಲ್ಲವಾ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಾಧಿಸೋದಿಲ್ವಾ? ಕೆಲವು ಹುಚ್ಚು ಖೋಡಿಗಳು ಆಕಾಶವೇ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಆಡಬಹುದು. ಮತ್ತೆ ಕಲವು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರಾಣದಂತಿದ್ದ ‘ಅವರನ್ನೇ’ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ ತಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿದ ‘ಈ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ’ ಬೆಲೆ ಎಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ? ಕೆಲವರು ಆರಂಭಿಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಖಂಡಿತಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ‘ಅವರು’ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ… ಪ್ರೇಮ, ಪ್ರೀತಿಯೆಲ್ಲಾ ಮತಿ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಬರುವುದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಗೆಳೆಯರು ಯಾಕೆ, ಏನು, ಎತ್ತ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ‘ಈಗ ಬುದ್ಧಿ ಬಂತು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದರ್ಥ!

ಇನ್ನೊಂದು ವೆರೈಟಿಯ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ‘ನನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಲಿ’ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ‘ಅವರು’ ಬಂದು ಫಿಲ್ಮಿ ಸ್ಟೈಲಿನಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ‘ಐ ಲವ್ ಯೂ..’ ಅಂತ ಹೇಳಲಿ ಎಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಇನ್ನೂ ಯಾರೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. By chance, ಇಂತಹವರು ‘ಅವರನ್ನು’ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಾವಾಗಿಯೇ ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇವರು “ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು ನಾವು ಇಷ್ಟ ಪಡಬೇಕು” ಅಂತ ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ‘ಅವರು’ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಬಿಸಿಯುಸಿರಲ್ಲೇ ‘ನೀನೇ ನನ್ನುಸಿರು’ ಎಂದರೂ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಜಡಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ‘ನೀನೆಂದೂ ನನ್ನವನು(ಳು)’ ಎಂದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥವರು ಪ್ರೀತಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಕೇಳಿದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ರೂಪ ನೋಡಿ, “ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇನಾ?” ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ‘ಓ ಪ್ರೀತಿ ಹೀಗೂ ಇರುತ್ತದೆ’ ಅಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಸಿನೆಮಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಇಂಥವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಮಾತಿರಲಿ, ಕಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!

ನೀವೂ ಕೂಡ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಹಲಿನ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆಟಗರಿಗೆ ಸೇರುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆದಷ್ಟು flexible ಹಾಗೂ comfortable ಆಗಿರಿ, ನಾನು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನೀವು ಖಂಡಿತಾ loveable ಆಗ್ತೀರ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತೀನಾ ಅವರು ಒಪ್ಪಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮದೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಪ್ಪಿ ಕೂಡ ಪ್ರೀತ್ಸೋದನ್ನ ತಪ್ಪಿಸ್ಕೋಬೇಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ವಯಸ್ಸು ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡಬೇಕಾಗಬಹುದು.

so, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ರೆಡಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ.