ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದವರು ಶ್ರೇಯಸ್.ಕೆ.ಎಂ

ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಉನ್ನತವಾದ ಭಾವನೆ. ಅದನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ define ಮಾಡಹೊರಟರೂ ನಮ್ಮ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕುರುಡನೊಬ್ಬನು ಆನೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ದೊಡ್ಡ ಕಂಬ ಅಂತ ವರ್ಣಿಸಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಇಂದಿನ ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ತಿರಸ್ಕಾರ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ‘ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ…?’ ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಸಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲಂತೂ ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಗಬೇಕೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಸಲಿಗೆ ಪ್ರೇಮವೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೂತವನ್ನು ದೇವರು ಅಂತ ಭಾವಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ-ಬಲಿ ನಡೆಸ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ‘ಗಾಳಿಪಟ’ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಗೆ ಮೂವರು ಹುಡುಗರು, ಮೂವರು ಹುಡುಗಿಯರು ಇಷ್ಟೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು, ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು. ಇನ್ನು ಅಳಬೇಕನ್ನಿಸುವುದು ಅವರ ಧರ್ಮ ಸಂಕಟವನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೆ. ಈ ಕಡೆ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಆ ಕಡೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ(?) ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುಡುಗಿ. ಹಾವೂ ಸಾಯಬಾರದು ಕೋಲೂ ಮುರಿಯಬಾರದು. ನಗುವುದಕ್ಕೂ ಅಳುವುದಕ್ಕೂ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾರಣಗಳಿವೆ ಬಿಡಿ. ಮೈಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ತುರಿಕೆಯನ್ನು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ಸುಖ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ಬಹುಶಃ ಅವರನ್ನೇ ‘ಪ್ರೇಮಿ’ಗಳು ಅಂತ ಕರೆಯಬಹುದೇನೋ.

ನೂರು ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೋ ಎರಡೋ genuine ಹಾಗೂ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಅನ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಉಳಿದವಂತೂ ಬರೀ ಜೊಳ್ಳು, ತೀರಾ ಬಾಲಿಶ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ರೌಡಿಯಿಸಂ ತೋರಿಸಿ ಬೀದಿ-ಬೀದಿಗೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ರೌಡಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಅಂತನೂ ತೋರಿಸಿ-ತೋರಿಸಿ ಬೀದಿ-ಬೀದಿಗೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ಇವನನ್ನ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಇವನು ಹಾಕುವ ‘ಅರಿಶಿಣ ಬಣ್ಣದ’ ಶರ್ಟು, ‘ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ’ ಕಾರ್ಗೋ ಪ್ಯಾಂಟು ಕಾರಣವಂತೆ, ಅರಳು ಹುರಿದ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡೋದೆ ಇಷ್ಟವಂತೆ, ಅವಳ ನಗುವಿಗಾಗಿ ಇವನು ಏಳೇಳು ಜನ್ಮ ಎತ್ತಿ ಬರುತ್ತಾನಂತೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಡ್ಡಬರುವ ಮುಂಗುರುಳನ್ನು ಅವಳು ಕಿವಿಯ ಹಿಂದೆ ಸಿಕ್ಕಿಸುವ ಶೈಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮೈಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಾನಂತೆ. ಇವನ್ನೂ ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳು ಅಂತ ಕರೆಯಬೇಕಲ್ಲಾ…! ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸ ಟ್ರೆಂಡ್ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್, ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಶೋಕಿ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯೋದಕ್ಕಿಂತ ಬರೆಯದೇ ಇರುವುದೇ ಉತ್ತಮ. ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾಡಿದವರ ಪಾಪ ಆಡಿದವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ, ಅಲ್ವಾ? ಲವ್ ಅಟ್ ಫರ್ಸ್ಟ್ ಸೈಟ್ ಎನ್ನುವ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಂತೂ ಇನ್ನೂ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಇದು ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವ ರೋಗದ ಇನ್ನೊಂದು ಗುಣಲಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

‘ಗಾಢವಾದ ಸ್ನೇಹವೇ ಪ್ರೇಮ’ ಅನ್ನುವುದು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೊಡುವ ಇನ್ನೊಂದು ಸಮರ್ಥನೆ. ಅದ್ಯಾವ ಮೂರ್ಖ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ, ಪ್ರೇಮವನ್ನೂ ಅದು ಹೇಗೆ ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹ ಅಂದರೆ ಸ್ವಚ್ಛಂದತೆ, ಪ್ರೇಮ ಅಂದ ಕೂಡಲೆ ಪೊಸೆಸಿವ್‌ನೆಸ್ ಅಮರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ‘ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಹುಡುಗ ನೀನು ನನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಆ ಭಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇರುವುದನ್ನು ಇರುವ ಹಾಗೆಯೇ,ಯಾವುದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಸ್ನೇಹ, ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು, ನೀನು ಹೀಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ,ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರೇಮ. So how can friendship end in love? ಸ್ನೇಹ, ಅದು ಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಬದಲಾದರೆ ಅಸಲಿಗೆ ಅದು ಸ್ನೇಹವೇ ಅಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಲೇ ಬೇಕಾ? ಅಂತಹ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವ ‘ಟ್ಯಾಗ್’ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ನರಳಬೇಕಾ?

ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನುವುದು ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಒಂದು ಶಾಪ. ಅದಕ್ಕೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, falling in love ಅಂತ ಹೇಳುವುದು. ಒಂದು ಸಾರಿ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಬೇಕಪ್ಪಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ‘ಏರೋಪ್ಲೇನ್ ಪೈಲಟ್, ಡಾಕ್ಟರ್, ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಆಫೀಸರ್!’ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಮುದ್ದುಮುದ್ದಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ಕೇಳಿದರೆ “ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರ…” ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು ನೋಡಿ. ಪ್ರೀತಿಯ ಗಾಳಿಪಟವನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕುಟ್ಟುತ್ತಾ, ಭಾವನೆಗಳು, ಹೃದಯ ಮನಸ್ಸು ಅಂತ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ‘ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದು’ ಅಂತ ಹೇಳಿರುವುದು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗುವವರಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ “ಆ ಹುಡುಗಿಯದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯಾದರೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು , ಇವರದ್ದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲವಾ? ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಮುತ್ತಿನ ಹಿಂದಿರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯಾದರೆ ತಂದೆಯ ಶಿತಿನ ಹಿಂದೆ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲವಾ?” ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ‘ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಲಫ್ ಪಾರ್ಟನರ್’ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಜೀವನದ ಪರಮೋಚ್ಛ ಹುಡುಕಾಟವಾ?

ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ತೀರಾ ಭಾವುಕರಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಅವರ ತಂಡೆ ತಾಯಿಯರಿಗೂ ಕೂಡ. ‘ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ’ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಬರುವಾಗ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು. “ಅಯ್ಯೋ ನಮ್ಮ ಗಣೇಶನ ‘ಮೊಲ’ ಸತ್ತುಹೋಯ್ತಲ್ಲ” ಅಂತ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ ಅವನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು. ಅವಳು ಸ್ಮಂನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಬೆಳೆದಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕುಬೇರನ ಮಗಳಾಗಿರಲಿ. ಆದರೆ ನಿಜ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅದೇ ‘ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ’ ಯಾರಾದರೂ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ…? ಯಾರದೋ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಗೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ ಪ್ರೀತಿಸಿದಾಗ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆ? ಶೇಕ್ಸ್ ಪಿಯರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ‘ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಆದರೆ ಅವರ್ಯಾರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳಾಗಿರಬಾರದು. ರೋಮಿಯೋ ಜೂಲಿಯಟ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್‌ನ ಮಗನೋ, ಮಗಳೋ ಪ್ರೀತಿಸಿದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೋ…?

‘ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕದ ಬದನೆಕಾಯಿ’ ಅಂದ ಒಬ್ಬ. ‘ಒಲವೇ ಜೀವನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ’ ಅಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ. ‘ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡು ತಮಾಷೆ ನೋಡು’ ಅಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಂದರೆ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ, ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಅವರ ನಿಲುವು, ದೇವರ ವಿಷಯದ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕಾಲ, ದೇಶ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೊತೆ ಹೇಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆಯೋ, ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಕೂಡ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಸರಿ ಅನ್ನುವುದು ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಹಳದಿಯಾಗಿದೆ ಅಂತ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಹಳದಿಯಾಗಿಎ ಅಂತ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಿಂತಲೂ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಇಷ್ಟೇ- ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ರಿಸ್ಕು? ಅಲ್ಲವಾ? ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಹೀಗೂ ಒಂದು ಸಾರಿ ಯೋಚಿಸಬಹುದಲ್ಲವಾ… ಯಾಕಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ!

Technorati : cinema, love demistyfied